<< Vuslat-I Okumak için tıklayın.

Ayrılamadım bir süre oradan. Mıhlanmıştım adeta oturduğum yere. Güneş gitmişti, çalan şarkı yerini bir başkasına bırakmıştı, zaman kimseyi beklemeden akıp gidiyordu. Ben ise bir ağacın altında oturmaya devam ediyordum. Yoktu bir sebebi. Yine Güneş’imi düşünmüştüm, yine güneşe veda etmiştim ve nihayetinde yine bir başımaydım. Yine yalnızdım. Onca düşünceyle savaşmak öyle kolay olmuyordu işte. İçimde bir şeyler kopuyordu ve ben tutamıyordum, engel olamıyordum. Güçsüz hissetmekten bitap düşmüştüm. Şu yeryüzünde gücümün yettiği tek bir şey bile olmamıştı. Sahi, ne işe yarıyordum ki ben? Her gün, batan güneşe veda etmeye geliyordum. Bırakamıyordum vedalaşmayı. Bırakamıyordum işte.

Gerçi vedalar ne zaman kolay olmuştu ki şimdi olacaktı? Sevdiğin birinden ayrı düşmeden hemen önce son defa görüşmenin verdiği sızıyla kim başa çıkabilmişti de ben çıkabilecektim? Çok karmaşıktı her şey ve benim çözmek için takatim kalmamıştı. Öylece duruyordum yerimde dakikalardır. Sonra bir sesle irkildim.

”Selamünaleyküm. Hayrola, ne işin var burada?”

O ıssız tepede bu sesi duymanın verdiği şokla başımı çevirdim. Ahmet amcaydı gelen. Bizim mahalleden, henüz 60 yaşlarında olan kendi halinde bir adam… Kulaklıklarımı çıkardım aceleyle.

”Aleykümselam, Ahmet amca. Biraz hava almaya çıkmıştım. Buyur, otur istersen.”

Buyur ettiğim yer otların olduğu bir yerdi ama daha iyisini sunamazdım o an. Muhtemelen o da beklemiyordu zaten. Biraz zorlanarak da olsa oturdu yanıma. İkimizin de yüzü karşıdaki dağa dönüktü. Bir süre anlamsız ama bir o kadar da anlamlı bir sessizlik kapladı etrafımızı. Nihayetinde Ahmet amca bozdu bu sessizliği.
”Ben senin yaşlarındayken…”

”Hah!” dedim içimden o an. Kesin o da diğer yaşlılar gibi ”Çok çalışırdım, çok zorluk çektim.” diyecek, şişirecek başımı. Bir de maddi sıkıntılardan bahseder, uzattıkça uzatır. Ama öyle olmadı. Ahmet amca, o cümleyi öyle bir tamamladı ki içimde bastırmaya çalıştığım her his ve her düşünce aniden patlamaya hazır bir volkana dönüştü.

Ben senin yaşlarındayken çok aşıktım.

Büyük bir şaşkınlık içindeydim. Bu yüzüme de yansımış olmalı ki Ahmet amca gülümsedi. Bizim hiç muhabbetimiz olmamıştı o güne dek. Aynı mahalleden olduğumuzu bilirdik, görünce selamlaşırdık, bazen namazlarda aynı safta yer alırdık ama daha önce hiç oturup konuşmamıştık. Henüz ilk seferde böyle yüreğini sermesi garibime gitmişti ama bozuntuya vermedim. Sözlerini devam ettirmek istediğini anlayınca yönümü hafifçe ona çevirdim ve dinlemeye koyuldum.

”Aslında aşkın en güzel olduğu yaşlar da bunlardır. Kanın deli akar, kalbin de bir daha hiç bu zamanlardaki gibi hızlı ve şiddetli atmaz. Selma’ydı benim aşık olduğum kızın ismi. Öyle güzeldi ki kimi zaman karşısına oturup uzun uzun seyretmek isterdim. Tabii, yakınından geçerken bile elim ayağıma dolaşırdı. Yani izlemek falan uçuk hayallerdi benim için. Hoş, gözümü her kapattığımda yüzü düşerdi hatırıma. O siyah dünyama güneş gibi doğardı yüzü. Ne kadar zaman geçerdi bilmem. Sarhoş ederdi beni güzelliğiyle, uyur kalırdım bir köşede.”

Ahmet amca, bilmeden kalbimdeki yaraya basmıştı az önce. ”Güneş gibi” demişti. Bilseydi benim Güneş’imi, anlar mıydı acaba halimden? Emin olamamıştım o an. Dinlemeye devam ettim.

”5 çocuklu bir ailenin en büyüğüydü. Ben de o köydeki en fakir ailenin en büyük çocuğuydum. Abartmıyorum ha! Gerçekten de fakirdik. Bazen kuru ekmekle karnımızı doyurur, açlığımızı düşünmeden uyumaya çalışırdık. Öyle bir fakirlikti işte. Benim babam, ben Selma’yı görmeden birkaç sene evvel vefat etti. O gidince anama ve kardeşlerime bakmak bana düştü. Çok ağır işlerde çalışırdım sırf para getirebilmek için. Ama şerefim üzerine yemin ederim ki köye gelip Selma’yı gördüğüm an geçerdi tüm yorgunluğum. Bazen çöp atmaya çıkmış olurdu, bazen de komşudan eve dönüyor olurdu. Uzaktan da olsa görürdüm ya onu, dünyalar da benim olurdu.

Ben Selma’yı çok saf duygularla sevdim. Tüm kalbimle, tüm benliğimle sevdim. Söyledim anama bir gün. İsteyelim, dedim. Köydeki büyükler girdi araya. Babam yoktu ya, bir büyüğün gelmesi gerekiyormuş. İstediler Selma’yı bana. Başta sıcak bakmadı ailesi. Hele de babası… Hiç sevmedi beni. Çok düşkünmüş kızına, düşman oldu ben onu sevince. Annesi, babası gibi davranmadı bana. Sevmişti beni, kızını da uygun gördü bana. Nasıl oldu, neler yaşandı bilmem ama verdiler Selma’yı nihayetinde. Bir de babası düğün yaptı bize. Sonra bizim eve getirdim Selma’yı. Anam niyeyse sevmedi hiç. Sonra Selma babasına ne dedi bilmem ama babası iki katlı evlerinin tekini verdi bize. Onlara yakın bir yerde yaşamaya başladık. Ben aldığım paranın yarısını da anama yollardım. Bir zaman sonra, evdeki diğer çocuklar da işe girince elimi çektim biraz da olsa.

Tüm odağım Selma’ydı. Evlenmiştik, evet ama hala utanıyordum yüzüne bakmaya. O da benden çekinirdi başlarda. İki yabancı gibi yaşadık bir süre aynı evin içinde. Gece aynı yastığa baş koyup sabah aynı sofraya oturup da iki kelam edemezdik. Amma bu hep böyle gitmedi tabii. O da bana aşık oldu. Hiç söylemedi ama bilirdim ben. Ben yorgun argın eve gelip bir köşede dinlenmeye çalışırken uyuyakalırdım çoğu zaman. O da ayaklarım üşümesin diye çoraplarımı giydirirdi. Aşık olmasa yapar mıydı bunu? Vazifesi olduğundan da yapmazdı ha! Ben, hiçbir zaman ondan bir şey yapmasını beklemedim. Önüme getirdiği yemeği bile utana sıkıla yerdim, onu yorduğum için üzülürdüm. Öyle çok sevdim işte. O da beni sevmiş olmalı ki bir gün bile sitem etmedi bana.

Huzur içinde yaşadık uzunca bir süre. İki kızımız oldu. İkisini de gözüm gibi sakındım. Selma’ya benzerdi büyük olan. Küçüğü de anama… İki ciğerim gibilerdi. Sonra bir de oğlumuz oldu. Ama nasıl haylaz, bir görsen! İndirmedik kapı pencere bırakmadıydı köyde. Yine de evlat işte, kızamıyorsun öyle çok. ”Yapma, etme!” derdik ama nafile. Yani demem o ki çok mutluyduk. Ama sonra hayat şartları beni onların uzağına fırlattı. Kazandığım para yetmemeye başlayınca yaptığım işi bıraktım ve Selma’nın babasının aracılığıyla Arabistan’a gittim.”

Hikayenin bu kısmında oldukça dertlenmişti, Ahmet amca. Cebinden kendi sardığı sigarayı ve çakmağını çıkardı. Bana da uzattı ancak reddettim. İki dudağının arasına sıkıştırdığı sigaraya aldırmadan konuşmaya devam etti.

”Orada inşaatlarda çalıştım, sırf aileme daha iyi şartlar sunabilmek için canımı dişime taktım. Hiç bilmediğim bir memlekette, zerre bilmediğim bir dile rağmen çalıştım yıllar boyu. Ben giderken Selma hamileymiş, sonradan öğrendim. Bir oğlumuz daha oldu. Ardımda gözü yaşlı bir Selma ve dört çocuk bıraktım. Her gün, onca saat çalıştıktan sonra köşeme çekilir, elimdeki fotoğraflarını izlerdim. Hele de Selma… Gözlerimi ayıramazdım ondan. Yine, hep olduğu gibi, Selma alırdı tüm yorgunluğumu. İnşaatlarda çok ağır şartlarda çalışmak ağrıma gitmezdi de onlardan uzakta olmayı kaldıramazdım. Ben, evlatlarımın hiçbir şeyini göremedim. Büyüdüler, ben orada yoktum. Okula başladılar, yine orada değildim. Hiçbir şeylerine şahit olamadım. Sırf daha iyi yaşasınlar, eksik kalmasınlar diye elimden geleni yaptım ama en önemli şeyi unutmuşum. Sevgime ve varlığıma daha çok ihtiyaçları vardı o zaman. Bilemedim işte. Cahildim, bilemedim, kestiremedim olacakları.”

Ağlamaya başladı Ahmet amca. İçli içli ağladı bir süre. Elimi omzuna koydum belki daha iyi hisseder diye. Hiç olmazsa yalnız hissetmesin diye… Sessiz sessiz ağlamaya devam etti. Sonra toparlandı aniden. Gözyaşlarını sildi elleriyle. Nasır tutmuştu Ahmet amcanın elleri. Görebiliyordum. Sigarasının izmaritini tuttuğu o eli, çektiği tüm çileyi anlatıyordu. Adeta resmedilmişti. Devam etti anlatmaya, ben de dinlemeye.

”Yıllar sonra döndüm evime. Selma hâlâ çok güzeldi, hâlâ çok aşık olduğum o kadındı. Kızlarım büyüyüp serpilmişti. Küçük oğlum, bir süre alışamadı bana. Evladım tanımıyordu beni. Kafamı taşlara vurasım gelirdi her defasında. Pişmandım ama faydası yoktu. Selma çok yorulmuştu ben yokken. Dört çocuk yetiştirmişti bir başına. Ailesi yanındaydı elbette ama görebiliyordum çektiği zorlukları gözlerinde. Tuttum ellerinden, ‘Geldim Selma’m.’ dedim. Ağlaştık o gece. Ben gurbette, o bir başına… Ömrümüzün en güzel yıllarında bir kara sevdaya tutulup ayrı düşmüştük. Başa çıktığımız şeylerin haddi hesabı yoktu. Bitmiyordu anlatmakla. Biz o gece, sabaha kadar susup sadece ağladık. Ertesi sabah Selma kahvaltı hazırladı, ben çocuklarla ilgilendim. Sanki dün gece onca senenin tükenmişliğiyle ağlamamışız gibi devam ettik her şeye. Kızlarım evlendi. Büyüğünü memur bir delikanlıyla, diğerini de bir fabrika işçisiyle everdik. Canım gitti onları verirken ama gıkımı çıkaramadım. Anneleri büyütmüştü bir başına. O ne derse ‘Tamam Selma’m.’ dedim çünkü hakkım yoktu fazlasına. Büyük oğlanı da everdik. Kaldık evimizde 3 kişi.”

Ahmet amcanın sesi titriyordu. Kim bilir, ne kadar zamandır içinde tutuyordu bunca şeyi. Yaptığı fedakarlıkları, katlandığı şeyleri, çektiği acıları görmezden gelip Selma’sına üzülüyordu bir tek. Sahiden, ne güzel seviyordu Ahmet amca. Sesinde en ufak bir sitem tanesi bile yoktu. O kadar sene, sevdiklerinden uzakta, hiç bilmediği bir yerde çalışmıştı da şimdi bile tek kelime edip şikayet etmiyordu. Bir sigara daha yaktı. Bir süre gözü uzaklara daldı. Ardından irkilerek kendisine geldi, kaldığı yerden devam etti içime işleyen sesiyle.

”Her şey ondan sonra başladı zaten. Kanser oldu, Selma. Hep benim yüzümden, biliyorum. Çok yalnız bıraktım onu. Duramadım yanında, kalamadım. Tek başına kaldı dört çocukla. Keyfimden gitmedim tabii ama suçluyum işte. Öğrendikten sonra daha da üstüne titremeye başladım. Çok istedim benimle kalmasını. Çok istedim ayrı düştüğümüz zamanları telafi edebilmeyi. Canımı verebilecek kadar çok istedim. Selma iyileşmeye çok yakındı aslında. Sonra ne oldu, nasıl oldu bilmiyorum. Tümör beynine sıçradı. Dayanamadı, Selma. Kaldıramadı. Yapamadı. Gitti.”

Sarsılarak ağlamaya başlamıştı, Ahmet amca. Öyle titriyordu ki biriken her şeyi o an kustuğunu hissedebiliyordum. Hıçkıra hıçkıra, küçük bir çocuk gibi ağlıyordu. Ne yapacağımı bilemiyordum. Elimi omzuna koydum yine. Hafifçe sıktım, destek olduğumu hissettirmek istercesine. Fayda etmedi. Ahmet amca o gün, orada ne kadar ağladı, kestiremiyorum. Öyle çoktu ki kıyafetine damlayan gözyaşları hatırı sayılır bir ıslaklık yaratmıştı. Tek kelime etmedim. Edemedim. Dilim tutuldu sanki de. İzledim sadece. Kalbim eziliyordu bu görüntü karşısında. Bir süre sonra sakinleşti Ahmet amca. Bir sigara daha yaktı, sözlerini devam ettirdi.

”Kendi ellerimle toprağa verdim Selma’yı. O gün, herkes için çok zordu ama en çok bana zordu, biliyor musun? Çünkü o cenazeden sonra herkes bir şekilde hayatına devam etti de ben edemedim. Küçük oğlum da evlendi, gitti. Herkes kendi evine döndü. Ben de her gittiğimde Selma’yı gördüğüm o eve döndüm ama Selma yoktu. Yoktu. Bir daha hiç olmayacaktı. Uzun bir süre, o evin duvarları boğdu beni. Yapamadım ben, Selma olmadan. İki koca sene geçti onsuz. Ama bak, sana yemin ederim ki ben bir an bile çıkaramadım onu aklımdan. Çok pişmanım her şey için. Şimdiki aklımla o zaman dönsem hayatta gitmem. Selma’yı bırakıp bakkala bile gitmem. Her bir saniyemi onunla geçirmek için deli divane olurum. Ancak artık tek yapabildiğim mezarına gidip ektiğim çiçekleri sulamak. Her gün, hem de her gün mezarının başında uzunca bir süre susuyorum. Sonra birkaç kelime edesim geliyor. Çıkmıyor sesim. Çıkmıyor. Niye, bilmiyorum. Başlıyorum ağlamaya, ufak bir bebek gibi. Sonra nefesim kesilene dek ağlayıp eve dönüyorum. Ben, iki senedir tek kelime edemedim ona. Özür bile dileyemedim. Halbuki bir çıksa şu sesim, neler neler diyeceğim ona. Çok birikti içimde. Çok.’

Ağlamaya başladığımı fark ettim birden. Gözyaşlarım kendiliğinden süzülüyordu yanaklarımda. Çok dokunmuştu içime hikayesi. Başta, beni anlar mı diye şüpheye düşmüştüm ancak bunun yersiz bir şüphe olduğunu şimdi anlıyordum. Hiç düşünmeden, pat diye girdim lafa.

”Ben de Güneş’imi kanserden verdim toprağa, Ahmet amca. Sen anlarsın beni, biliyorum.”

Ahmet amca, bu cümleleri duyunca yaşlı gözleriyle şok içinde bana döndü. Muhtemelen beklemiyordu böyle bir şeyi. Hatta eminim ki hiç beklemiyordu. Anlamlandıramadığı her halinden belliydi. Ona sorması için fırsat vermeden konuşmaya devam ettim.

”Hani sen aşkın en güzelinin bu yaşlarda yaşanacağını söyledin ya, haklıydın. Ben de aşık oldum, Ahmet amca. Adı Güneş. Ben hep Güneş’im derdim ona. Ahmet amca, bir bilsen nasıl sevdiğimi… Ah bir anlatabilsem… Şimdi, ben sana istesem de anlatamam. Beceremem. Ama sen anla halimden. Çok aşıktım işte. Çok… Çok aşıktım, Ahmet amca.”

Ağlamam şiddetlenmişti. Sesim çatallanıyordu, anlatmakta zorlanıyordum. Ahmet amca da çaktırmadan gözyaşlarını siliyor ve sigarasını tüttürmeye devam ediyordu. Bir süre nefesimi düzene sokmaya çalıştım. Az da olsa başarabildiğimde de anlatmayı sürdürdüm.

”Kanserdi biz tanıştığımızda. Kimse iyi bir şey söylemedi, Ahmet amca. Hiç kimse demedi. Ama ben inandım ona. ‘Geçecek.’ dedim. Geçmedi, Ahmet amca. Geçmedi. Gitti o da. Güneş’im gitti. Ben utancımdan mezarına bile gidemiyorum. Her gün gelip güneşin batışını seyrediyorum burada. O kadar işte. Benim gücüm onu burada tutmaya yetmedi, Ahmet amca. Kimse de anlamadı halimden. Ama sen anlarsın, biliyorum. Bir sen anlarsın zaten. Ne yapayım ben, Ahmet amca? Gitti Güneş’im. Karanlıkta kaldım, Ahmet amca. Boğuluyorum bu karanlıkta. Ne yapayım ben? Allah aşkına, bir şey söyle Ahmet amca. Acımı dindirecek, bana nefes aldıracak bir şey söyle. N’olur, bir şey de.”

Uzunca bir süre ikimiz de tek kelime etmedik. Belki de edemedik. Düştüğümüz derdin dermanı yoktu, biliyorduk. Ahmet amca sigara içmeye devam etti, ben de gelmeyeceğini bildiğim halde cevap beklemeye…

Sonra birden cebinden telefonunu çıkardı, Ahmet amca. Tuşlu, eski bir telefondu. Bana doğru uzattı.

”Şuraya numaranı kaydet bakayım. ‘Torunum’ diye kaydet, tamam mı? Benim yakın gözlüğüm burada değil. Hadi, sana zahmet.”

Saatler sonra, ilk defa güldü yüzüm. Sevmiştim beni koyduğu yeri. Çok sevmiştim. Kaydettim numaramı. Kendi telefonuma da onun numarasını kaydettim. Ardından ayaklandı, Ahmet amca. Haliyle ben de…

”Her şey için teşekkürler, yavrum. Sen çok güçlü bir delikanlısın. Kendine haksızlık etme. Arada seni ararım ben, aç tamam mı? Sen de arayıver, halimi hatırımı sorarsın.”

Gülüştük bunun üzerine. Teşekkür ettim, sonra ikimiz de varacağımız yer aynı olmasına rağmen farklı yönlere doğru yöneldik. Yalnız kalmaya, kendimizle hesaplaşmaya ihtiyacımız vardı belli ki. O gün, o gece uzun uzun düşündüm olanları. Çok sevmiştim Ahmet amcayı. Torunu yerine koymuştu beni bir de. Nasıl hoşuma gitmişti, anlatamam. Uzunca bir süre düşündükten sonra sabaha karşı uyuyup kalmışım.

Öğlene doğru, sela sesiyle uyandım. Anlayamadım önce. Ardından hızlıca yataktan çıkıp annemin yanına gittim. Nedensiz, tamamen içten gelen bir telaşla sordum.

”Kimmiş?”

”Hani tek yaşayan bir adam vardı ya, belki bilmezsin sen. Ahmet amca. Selma ablanın kocasıydı. Oymuş.”

Kalakaldım duyunca. Biliyorum bile diyemedim. Durdum öylece kapının ağzında. Annem de anlamadı tabii tepkimi. İçimde bir şeyler kopmaya devam ediyordu.

Kalp krizinden ölmüş Ahmet amca. Yattığı yerde kalp krizi geçirmiş. Her sabah eve ekmek götüren bakkal çırağı fark etmiş bir terslik olduğunu. Sonra da polisi çağırmışlar hemen.
Bir cüzdanla bir telefon varmış başucunda. Selma’sının vesikalığı çıkmış cüzdanından. Bir de telefon işte… ”Torunum” diye kaydettirdiği ama bir kere bile arayamadığı numaramın olduğu o telefon…
Karısının yakınına gömdüler Ahmet amcayı. Umarım gittiğin yerde Selma teyzeyle kavuşmuşsundur, Ahmet amca. Ben, mezarınıza gelip çiçeklerinizi sulamaya devam edeceğim. Söz veriyorum.

*Yaşanmış bir hikayeden esinlenerek yazılmıştır.*

Zeynep Çelik içeriklerini beğendin mi? Sosyal medyada takip edin!
Okuyucularımız bu yazıyı çok sevdi.
Yorumları göster Yorumları gizle
Yorumlar Vuslat-II
  • 14 Ocak 2021

    Burada okuduğum en etkileyici yazılardan biriydi. Sahiden çok etkiledi beni. Hikayenin gerçek yönü, bu hikayenin içimde ayrı bir yer kazanmasına sebep oldu. Blogta böyle özenle hazırlanan içerikleri daha çok görürüz umarım. Anlatımın, dilin… Çok etkileyiciydi. Yüreğine sağlık.

    Cevapla
    • 14 Ocak 2021

      Kalbine ulaşıp dokunabildiysem ne mutlu bana. Düşüncelerin ve yorumun için çok teşekkür ederim. Şunu da eklemem gerekir ki seninle aynı fikirdeyim. Umarım görebiliriz, umarım. 🙂

      Cevapla
  • 14 Ocak 2021

    Bir solukta okudum desem kesinlikle abartmış olmam. Öncelikle tebrik eder, yazılarının devam etmesini de içtenlikle temenni ederim.

    Cevapla
    • 14 Ocak 2021

      Yorumunuz beni çok mutlu etti. Sizin gibi güçlü kaleme sahip birinden böyle yorumlar almak beni oldukça motive ediyor. Güzel düşünceniz ve yorumunuz için çok teşekkür ederim.

      Cevapla
  • 14 Ocak 2021

    Yine çok güzeldi. Devamının böyle olacağını tahmin etmemiştim. Eline, yüreğine sağlık. 💐

    Cevapla
    • 14 Ocak 2021

      Beğenmene çok sevindim. Seni şaşırtabilmiş olmaksa beni ayrıca mutlu etti. Çok teşekkür ederim.🌸

      Cevapla
  • 14 Ocak 2021

    Yine çok güzel etkileyici bir yazı olmuş, diline emeğine sağlık, devamını bekleriz.

    Cevapla
    • 14 Ocak 2021

      Yorumunuz ve desteğiniz için sonsuz teşekkürler. Çok saolun.

      Cevapla
  • 14 Ocak 2021

    Okurken içimin söküldüğünü hissettim desem abartmış olmam, çok etkikeyici gerçekten, böyle güzel yazılardan bizleri mahrum etmeyin, ilk romanınızı merakla bekliyorum imzalatmak için, sevgiler 💞 💞 💞

    Cevapla
    • 14 Ocak 2021

      Güzel düşünceniz ve geleceğe yönelik temenniniz için çok teşekkür ederim. Sevgilerle.💞

      Cevapla

Bir yanıt yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Attach images - Only PNG, JPG, JPEG and GIF are supported.

Zeynep Çelik içeriklerini beğendin mi? Sosyal medyada takip edin!

Okuyucuların Beğendiği İçerikler

 << Vuslat-I Okumak için tıklayın. Ayrılamadım bir süre oradan. Mıhlanmıştım adeta oturduğum yere. Güneş gitmişti, çalan şarkı yerini bir başkasına bırakmıştı, zaman kimseyi beklemeden akıp gidiyordu. Ben ise bir ağacın altında oturmaya devam ediyordum. Yoktu bir sebebi. Yine Güneş’imi düşünmüştüm, yine güneşe veda etmiştim ve nihayetinde yine bir başımaydım. Yine yalnızdım. Onca düşünceyle savaşmak öyle […]
”Anne, ben çıkıyorum. Ne zaman gelirim, bilmem. Geç kalırsam bekleme, uyu tamam mı?”Kapının ağzından seslenmiştim anneme. Neye, nereye, kime gittiğimi ben bile bilmiyordum o an. Sadece gitmek, kaçmak, uzaklaşmak istiyordum. Neyden, kimden? Var olan herkesten, her şeyden… Kendimden bile… Nereye gittiğimi bilmeden çıkmıştım ancak karar vermem uzun sürmemişti. İşin aslı, gittiğim yer hiç değişmemişti. Güneşi […]
”Yine mi altını ıslattın? Bıktım senden. Nedir bu çektiğim çile? Bitmek bilmiyor!” 11 yaşımdayken en sık duyduğum cümleleri okudunuz az önce. ”11 yaşında altını mı ıslatıyordun?” demeyin hemen. Büyümemiştim ki ben. Büyüyememiştim. Korkumdan, endişemden, hissettiğim suçluluk duygusundan uyuyamazdım çoğu gece. Bazen minik bedenim yorgunluğuma dayanamazdı da sızar kalırdım çekyatta. O zaman da altımı ıslatırdım işte. […]
Zeynep KUŞ ve Hüseyin Recep DEMİRCİ ortak çalışmasıdır. Mustafa S. Kaçalin, 1957 İstanbul doğumludur. Rize’nin Çamlıhemşin ilçesine bağlı Çayırdüzü köyünden göç etmişlerdir. 1972 yılında girdiği Hasköy Lisesi’nden 1975 yılında mezun oldu. 1976 yılında başladığı lisans eğitimini İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü’nde 1980 yılında tamamladı. Doktorasını aynı bölümde Prof. Dr. Muharrem ERGİN’in […]

İlgini Çekebilir

SAÇ ÖRGÜSÜ Kitap Adı: Saç Örgüsü Orijinal Adı: La Tresse Yazar: Laetitia Colombani Çeviri: Gülşah Ercenk Yayınevi: Yan Pasaj Yayınevi Sayfa: 188 Baskı: 2020 Tür: Roman İtalya, Kanada ve Hindistan… Üç farklı ülke… Smita, Giulia ve Sarah… Üç farklı kadın… Bu üç kadın, üç farklı kıtada, üç farklı hayat yaşıyorlar. Birbirlerinin varlıklarından bile haberleri olmayan […]
“Doğurup doğurup bir köşeye fırlattığın şeylerin çocuğun olduğunu görmüyor musun?” Hayatımda bir kez olsun bütün cesaretimi toplamış ve bunu da anneme başkaldırabilmek için harcamıştım. Ancak yüzümde ateşten çıkan bıçağın acısı gibi hissettiğim bir acıyla savrulmam alabileceğim en iyi cevap olmuştu. “Sizi bir babanız dahi olmadan, ellerimle ben, yalnız ben büyütmedim mi? Bir de ablaları olacaksın, […]
Başka olur Anadolu’da kış… Yaşamlar da farklıdır tıpkı yüzler gibi. Havalar sert, soğuk ve yıkıcıdır. Ama yüzler, gönüller bir o kadar içten ve samimidir. Anadolu’da hayatın her anı engellerle doludur ama o engelleri aşmak için insanlar ellerini, tırnaklarını, kuvvetlerini kullanırlar. Aldıkları her soğuk hava ciğerleri yakar ama inandıkları yoldan dönmezler, işlerini asla yarım komazlar. Kar […]
Sağa sola koşturan insanlar, geçim derdine düşmüş, değerlerini kaybetmiş insanlarız bizler. Gün geçtikçe dini ve millî bütün değerlerimizi kaybediyoruz fark etmeden ya da yenilenen, değişen dünya döngüsü bizi bu yöne itiyor mu dersiniz. Evet evet! Bence de öyle, teknoloji geliştikçe yeni dünya düzeniyle biz insanlar da değişmeye başladık sanırım. Yerimizi robotların almasından korkarken sanki robotlara […]
 << Vuslat-I Okumak için tıklayın. Ayrılamadım bir süre oradan. Mıhlanmıştım adeta oturduğum yere. Güneş gitmişti, çalan şarkı yerini bir başkasına bırakmıştı, zaman kimseyi beklemeden akıp gidiyordu. Ben ise bir ağacın altında oturmaya devam ediyordum. Yoktu bir sebebi. Yine Güneş’imi düşünmüştüm, yine güneşe veda etmiştim ve nihayetinde yine bir başımaydım. Yine yalnızdım. Onca düşünceyle savaşmak öyle […]

Giriş

Bublogta'ya Hoş Geldin

Hadi birlikte içeriyi keşfedelim.
Neredeyse Bitti
Son olarak senden birkaç bilgi isteyeceğiz.