Kısa ve dalgalı saçları vardı küçük kızın. Üzerinde gök mavisi bir elbisesi vardı. Hiç sevmezdi o elbiseyi. Oysa nereden bilebilirdi ki gelecek yaşamında o elbisenin çocukluğunun simgesi olacağını. O anda, o elbise hakkında tek düşüncesi kırmızı olmamasıydı. Kırmızı olsa sevecekti onu ama maviydi. Oysa daha sonra sırf denizin renginde olduğu için sevecekti bu elbiseyi.

Elinde küçük bir hasır sepet vardı. Sepeti çimlerin üzerine bıraktı ve ayakkabılarını giymek için eğildi. Çoraplarını çekiştirerek özenle giydi ayakkabılarını. Daha sonra ayağa kalkıp şöyle bir baktı kendine. Ayakkabılarını kendi başına giyebilmiş olmanın mutluluğunu yaşadı ve iyi iş çıkardığını fısıldadı kendine. Aynı heyecanla sepetini aldı ve bahçeye doğru koşmaya başladı. Evinin hemen yanındaki çimlerin üzerine bıraktı sepeti ve içinden kırmızı örtüsünü çıkardı. İşte bu örtüyü sırf kırmızı olduğu için çok seviyordu. Sepetin içinden bir kutu ve matara çıkardı. Sepetinden çıkan her şeyi özenle yerleştiriyordu.

Vanilyalı kurabiye kutusunu önüne çekti ve matarasına koyduğu limonatadan bir yudum aldı. Hiçbir şey, küçük kızı vanilyalı kurabiyeler ve limonata kadar mutlu etmiyordu. Yediği her kurabiyede, vanilya kokusu eline biraz daha işlerdi. Küçük kız kendini çok sevdiği vanilyalı kurabiyeler kadar güzel hissederdi o koku üstüne işledikçe. Kurabiyelerin hepsini bitirip limonatasından son yudumunu aldığında bunu annesine söylemek için sabırsızlanmaya başladı. Aslında her gün olurdu bu. Her gün bütün kurabiyesini ve limonatasını bitirirdi. Ama yine de mutlu olurdu ve sabırsızlanırdı bunu annesine söylemek için. Annesini mutlu ettiğini düşünürdü fakat bunun sandığı kadar kolay olmadığını, her gün tekrarlanan bir şeyin bir yetişkini mutlu etmeye yetmeyeceğini öğrenmesi için biraz daha büyümesi gerekiyordu. Şimdilik, annesini mutlu ettiğini düşünmenin mutluluğunu yaşayacaktı.
Eve dönmek için toparlanma vakti gelmişti. Geç kalmamalıydı. Aynı özenle toparladı ufak sepetini ve eve doğru yürümeye başladı. Eve doğru yürürken evde limon olup olmadığını düşünmeye başladı. Bunu düşünür düşünmez sepetini yere bırakıp arka bahçeye doğru koşmaya başladı.

“İşte benim limon ağacım!” diye fısıldadı sevinçle. Babası ile bu ağacın dallarının arasına tahtalar yerleştirmişti. Bu sayede kolayca ağaca çıkabiliyor ve orada oturabiliyordu. Ama annesi bundan hiç hoşlanmazdı. Muhtemelen bu sefer de hoşlanmayacaktı. Mavi elbisesini kirlettiği için kızacaktı. Ama o; limon ağacı ile sohbet etmeyi, onun dalları arasında oturmayı o kadar özlemişti ki daha fazla bekleyemedi. Her zaman olduğu gibi kolayca tırmandı ağaca. Mutluydu ama tedirgindi. Bir yetişkinin gölgesi, sevincinin üzerine düşüyordu.

Uzanıp birkaç tane limon kopardı. Vakit kaybetmeden tekrar aşağı indi. Annesi ağaca çıktığı için ona kızdığında “Ağacın canını hiç acıtmadım. Sadece birazcık limon alıp hemen geldim.” diyecekti. Annesi onu ağaca çıkmaması için ikna etmeye çalıştığında hep böyle söylerdi: Ağacın canı çok acır. Kız, ağacın canını acıtmadığını kendi kendine mırıldanarak içini rahatlatmaya çalışıyordu. Evinin önüne geldiğinde limonlarını sepete yerleştirdi.

Kız artık o kadar da özenli görünmüyordu. Çorapları dizlerinin altına kaymıştı ve ayakkabıları tozlanmıştı. Saçları da dağılmıştı. Ellerine baktı; kirlenmişti. Ellerini burnuna götürdü ve derin bir nefes aldı ellerinden. Limon kokusu, vanilya kokusuna karışmıştı. Şimdi daha da güzel kokuyordu. Seneler sonra, her şeyi yitirdiğinde bile bu koku çocukluğunu hatırlatacaktı ona. Ve çok özleyecekti. Ama şu an habersizdi. Her şeyden habersizce çaldı kapıyı. Bir süre sonra kapı açıldı ve içeri girdi.

İrkilerek kendime geldim. Geçmiş dünyadan bugünün dünyasına tepetaklak düşüverdim. Dalgalar şiddetli bir şekilde kayalara vuruyordu. Üstüm ıslanmıştı. Gitme vakti gelmişti. Burada durup çocukluğumu izlerken çok vakit kaybetmiştim. Denize döndüm. Bana mavi elbisemi hatırlattı. Denizin tuzlu kokusunu bir kez daha ciğerlerime doldurdum ve çocukluğumu seyrettiğim kayalıklardan yalpaya yalpaya uzaklaştım. Ellerimi burnuma götürdüm ve derin bir nefes aldım. Artık vanilya ve limon kokmuyordu. Büyümüştüm. Kim bilir ne zamandır yememiştim vanilyalı kurabiyelerden. Büyümek canımı acıtmıştı. Ağaçtan kopardığım limonların ellerimdeki vanilya kokusuna karışmasını özlemiştim.

Artık büyümüştüm ve ben büyüdükçe dünya da zalimleşmişti. Dünya artık geç kalmalardan ve yetişememelerden ibaretti. Tüm küçük mutluluklar yerini kocaman mutsuzluklara bırakmıştı. Bir hamster gibiydik hepimiz. Bir çarkın içinde amansızca koşuyorduk. Duramazdık. Durmak demek ölmek demekti. Koşuyorduk koşmasına ama boşuna bir koşuştu bu. Varabildiğimiz bir yer yoktu.

Büyümek, çok canımı acıtmıştı.

Abonelik
Bildir
guest
4 Yorumlar
Eskiler
Yeniler En çok oylananlar
Satır içi yorumlar
Tüm yorumları görüntüleyin

Okuyucuların Beğendiği İçerikler

Birçok kişinin ‘’zor ama maaşı iyi, garanti meslek gibi’’ düşünceleriyle ün kazanmış bir bölüm olan tıp fakültesini size en ince detaylarıyla aktaracağım. Öncelikle fakülteye gelmeden önce kendinizi ilk gün yapılacak çaylak şakasına ve ileri zamanlarda daha siz TUS isimli bölüm seçmenize yarayan sınava girmeden ‘’Sen ne doktorusun? ‘’ veya diş hekimliği ayrı bir bölüm olmasına […]
Yaşanan herhangi bir gün hiç yaşanmasaydı, her şey daha farklı olur muydu? Misal dün hiç yaşanmasaydı veyahut bundan yıllar önce bir gün hiç yaşanmasaydı yine aynı mıydı hayatınız? Kadere inanmak subjektif bir bakış açısı olarak görünebilir ancak hayatın akışı olarak farklı bir yerden durumu ele alabiliriz. Bütün malzemeleri özene bezene kesip, doğrayıp harika bir yemek […]
Herkesin ölmeden görmek isteyeceği bir yer vardır. Yoksa da henüz keşfetmemiştir… Benim için burası Norveç. “Soğuk Cennet” veyahut “Kuzeyin İncisi” denilen bu ülkenin lanse ettiği imajı bir görseniz aşık olmamak elde değil. O yüzden henüz kendi ülkenizi keşfetmediyseniz ileride belki yol arkadaşım olabilirsiniz! Norveç ”Soğuk Cennet” Ülkenin yönetim biçimi anayasal monarşi ve başkenti Oslo‘dur. 385,207 […]
Her kitap ayrı güzel, dünyasına girdikten sonra… Ama bazı başyapıtlar vardır, gerçekten okumak zevk verir. Okudukça içine düşer, yeni bir dünyanın kahramanı olursunuz. Herkes için değişebilecek bir liste… Daha iyisi varsa da ben okuduğum kadarını biliyorum ve bunlar şu an en iyisi! Daha birçok türde konuşulacak kitaplar olsa da üç ayrı türde üç başyapıt derledim, […]

İlgini Çekebilir

Öykü ve romanlarıyla çağdaş yazarlar arasında ön plana çıkan Ayfer Tunç’un “Aziz Bey Hadisesi” isimli öykü kitabını Yapı Kredi Yayınları’ndan sonra 2006 yılında Can Yayınları basmıştır. Can Yayınları bu basımında Ayfer Tunç’un sadece Aziz Bey Hadisesi hikâyesine değil, beş hikâyesine daha yer vermiştir. Bu hikâyeler şunlardır: Kadın Hikâyeleri Yüzünden, Soğuk Geçen Bir Kış, Kar Yolcusu, […]
Jane Casey’nin kaleme aldığı Maeve Kerrigan serisinin 8. kitabı “Sessizliğin Peşinde” çok keyif alarak okuduğum bir kitap oldu. Polisiye kitaplarını okumayı çok seviyorum zaten ve yazarın kalemiyle tanışalı uzun bir zaman oldu. Yazarın kitaplarına seri olduğunu bilmeden başlamış ve çok sevmiştim. Ama şunu söyleyeyim ki bir yanlış anlaşılmaya mahal vermeyeyim. Serinin her kitabında farklı bir […]
Bitkilerin bizler için neler yaptıklarını biliyoruz. Bazılarımız ormanlardaki ağaçlardan yapılmış ahşap masasında oturuyor, fincanlarımızdaki Brezilya’da yetişen kahve çekirdeklerinden öğütülerek hazırlanmış kahveyi yudumluyoruz. Pamuktan yapılan giysiler giyiyor, milyonlarca yıl önce ölmüş bitkilerden elde edilen benzinle çalışan arabalarımıza biniyoruz. Ve hatta hastalandığımızda birçoğu bitkilerden elde edilen ilaçlar sayesinde ateşimizi düşürüyor, şifa buluyoruz. En basitinden sevdiğimiz biri elinde […]
Babamın hayatını bir okuyun! 90’larda gençlik nedir bir de bu ağızdan bir dinleyin… 7 kardeş, bir yer yatağında geçirilen yıllara kulak verin… Bahçeli bir 3 odalı evin içinde geçirilen ve herkesi ayrı yola sürükleyen bir hikayedir bu. Şimdi baksak her yerde birini görürsünüz bu evden. Kuytu köşede hastalıktan kıvranan bir kız kardeş, İstanbul’da hayat yaşayan […]

Giriş

Bublogta'ya Hoş Geldin

Hadi birlikte içeriyi keşfedelim.
Neredeyse Bitti
Son olarak senden birkaç bilgi isteyeceğiz.