fbpx

Kısa ve dalgalı saçları vardı küçük kızın. Üzerinde gök mavisi bir elbisesi vardı. Hiç sevmezdi o elbiseyi. Oysa nereden bilebilirdi ki gelecek yaşamında o elbisenin çocukluğunun simgesi olacağını. O anda, o elbise hakkında tek düşüncesi kırmızı olmamasıydı. Kırmızı olsa sevecekti onu ama maviydi. Oysa daha sonra sırf denizin renginde olduğu için sevecekti bu elbiseyi.

Elinde küçük bir hasır sepet vardı. Sepeti çimlerin üzerine bıraktı ve ayakkabılarını giymek için eğildi. Çoraplarını çekiştirerek özenle giydi ayakkabılarını. Daha sonra ayağa kalkıp şöyle bir baktı kendine. Ayakkabılarını kendi başına giyebilmiş olmanın mutluluğunu yaşadı ve iyi iş çıkardığını fısıldadı kendine. Aynı heyecanla sepetini aldı ve bahçeye doğru koşmaya başladı. Evinin hemen yanındaki çimlerin üzerine bıraktı sepeti ve içinden kırmızı örtüsünü çıkardı. İşte bu örtüyü sırf kırmızı olduğu için çok seviyordu. Sepetin içinden bir kutu ve matara çıkardı. Sepetinden çıkan her şeyi özenle yerleştiriyordu.

Vanilyalı kurabiye kutusunu önüne çekti ve matarasına koyduğu limonatadan bir yudum aldı. Hiçbir şey, küçük kızı vanilyalı kurabiyeler ve limonata kadar mutlu etmiyordu. Yediği her kurabiyede, vanilya kokusu eline biraz daha işlerdi. Küçük kız kendini çok sevdiği vanilyalı kurabiyeler kadar güzel hissederdi o koku üstüne işledikçe. Kurabiyelerin hepsini bitirip limonatasından son yudumunu aldığında bunu annesine söylemek için sabırsızlanmaya başladı. Aslında her gün olurdu bu. Her gün bütün kurabiyesini ve limonatasını bitirirdi. Ama yine de mutlu olurdu ve sabırsızlanırdı bunu annesine söylemek için. Annesini mutlu ettiğini düşünürdü fakat bunun sandığı kadar kolay olmadığını, her gün tekrarlanan bir şeyin bir yetişkini mutlu etmeye yetmeyeceğini öğrenmesi için biraz daha büyümesi gerekiyordu. Şimdilik, annesini mutlu ettiğini düşünmenin mutluluğunu yaşayacaktı.
Eve dönmek için toparlanma vakti gelmişti. Geç kalmamalıydı. Aynı özenle toparladı ufak sepetini ve eve doğru yürümeye başladı. Eve doğru yürürken evde limon olup olmadığını düşünmeye başladı. Bunu düşünür düşünmez sepetini yere bırakıp arka bahçeye doğru koşmaya başladı.

“İşte benim limon ağacım!” diye fısıldadı sevinçle. Babası ile bu ağacın dallarının arasına tahtalar yerleştirmişti. Bu sayede kolayca ağaca çıkabiliyor ve orada oturabiliyordu. Ama annesi bundan hiç hoşlanmazdı. Muhtemelen bu sefer de hoşlanmayacaktı. Mavi elbisesini kirlettiği için kızacaktı. Ama o; limon ağacı ile sohbet etmeyi, onun dalları arasında oturmayı o kadar özlemişti ki daha fazla bekleyemedi. Her zaman olduğu gibi kolayca tırmandı ağaca. Mutluydu ama tedirgindi. Bir yetişkinin gölgesi, sevincinin üzerine düşüyordu.

Uzanıp birkaç tane limon kopardı. Vakit kaybetmeden tekrar aşağı indi. Annesi ağaca çıktığı için ona kızdığında “Ağacın canını hiç acıtmadım. Sadece birazcık limon alıp hemen geldim.” diyecekti. Annesi onu ağaca çıkmaması için ikna etmeye çalıştığında hep böyle söylerdi: Ağacın canı çok acır. Kız, ağacın canını acıtmadığını kendi kendine mırıldanarak içini rahatlatmaya çalışıyordu. Evinin önüne geldiğinde limonlarını sepete yerleştirdi.

Kız artık o kadar da özenli görünmüyordu. Çorapları dizlerinin altına kaymıştı ve ayakkabıları tozlanmıştı. Saçları da dağılmıştı. Ellerine baktı; kirlenmişti. Ellerini burnuna götürdü ve derin bir nefes aldı ellerinden. Limon kokusu, vanilya kokusuna karışmıştı. Şimdi daha da güzel kokuyordu. Seneler sonra, her şeyi yitirdiğinde bile bu koku çocukluğunu hatırlatacaktı ona. Ve çok özleyecekti. Ama şu an habersizdi. Her şeyden habersizce çaldı kapıyı. Bir süre sonra kapı açıldı ve içeri girdi.

İrkilerek kendime geldim. Geçmiş dünyadan bugünün dünyasına tepetaklak düşüverdim. Dalgalar şiddetli bir şekilde kayalara vuruyordu. Üstüm ıslanmıştı. Gitme vakti gelmişti. Burada durup çocukluğumu izlerken çok vakit kaybetmiştim. Denize döndüm. Bana mavi elbisemi hatırlattı. Denizin tuzlu kokusunu bir kez daha ciğerlerime doldurdum ve çocukluğumu seyrettiğim kayalıklardan yalpaya yalpaya uzaklaştım. Ellerimi burnuma götürdüm ve derin bir nefes aldım. Artık vanilya ve limon kokmuyordu. Büyümüştüm. Kim bilir ne zamandır yememiştim vanilyalı kurabiyelerden. Büyümek canımı acıtmıştı. Ağaçtan kopardığım limonların ellerimdeki vanilya kokusuna karışmasını özlemiştim.

Artık büyümüştüm ve ben büyüdükçe dünya da zalimleşmişti. Dünya artık geç kalmalardan ve yetişememelerden ibaretti. Tüm küçük mutluluklar yerini kocaman mutsuzluklara bırakmıştı. Bir hamster gibiydik hepimiz. Bir çarkın içinde amansızca koşuyorduk. Duramazdık. Durmak demek ölmek demekti. Koşuyorduk koşmasına ama boşuna bir koşuştu bu. Varabildiğimiz bir yer yoktu.

Büyümek, çok canımı acıtmıştı.

Abonelik
Bildir
guest
4 Yorumlar
Eskiler
Yeniler En çok oylananlar
Satır içi yorumlar
Tüm yorumları görüntüleyin

Okuyucuların Beğendiği İçerikler

Yazar sayımızın 300’ü aştığı şu günlerde hevesli yazarlarımıza yol gösterebilmek veya en azından daha kaliteli içerikler üretebilmeleri adına bazı ipucular vermek için bu yazıyı kaleme almaya karar verdim. Bu yazı boyunca bir dijital içeriğin nasıl yazılması gerektiğinden bahsedeceğim. Bublogta içeriklerinin bir kısmı şiir ve denemelerden oluşuyor ve bu yazıda söyleyeceğim şeyler bu içerikler için çok […]
Birçok kişinin ‘’zor ama maaşı iyi, garanti meslek gibi’’ düşünceleriyle ün kazanmış bir bölüm olan tıp fakültesini size en ince detaylarıyla aktaracağım. Öncelikle fakülteye gelmeden önce kendinizi ilk gün yapılacak çaylak şakasına ve ileri zamanlarda daha siz TUS isimli bölüm seçmenize yarayan sınava girmeden ‘’Sen ne doktorusun? ‘’ veya diş hekimliği ayrı bir bölüm olmasına […]
Yaşanan herhangi bir gün hiç yaşanmasaydı, her şey daha farklı olur muydu? Misal dün hiç yaşanmasaydı veyahut bundan yıllar önce bir gün hiç yaşanmasaydı yine aynı mıydı hayatınız? Kadere inanmak subjektif bir bakış açısı olarak görünebilir ancak hayatın akışı olarak farklı bir yerden durumu ele alabiliriz. Bütün malzemeleri özene bezene kesip, doğrayıp harika bir yemek […]
Herkesin ölmeden görmek isteyeceği bir yer vardır. Yoksa da henüz keşfetmemiştir… Benim için burası Norveç. “Soğuk Cennet” veyahut “Kuzeyin İncisi” denilen bu ülkenin lanse ettiği imajı bir görseniz aşık olmamak elde değil. O yüzden henüz kendi ülkenizi keşfetmediyseniz ileride belki yol arkadaşım olabilirsiniz! Norveç ”Soğuk Cennet” Ülkenin yönetim biçimi anayasal monarşi ve başkenti Oslo‘dur. 385,207 […]
Her kitap ayrı güzel, dünyasına girdikten sonra… Ama bazı başyapıtlar vardır, gerçekten okumak zevk verir. Okudukça içine düşer, yeni bir dünyanın kahramanı olursunuz. Herkes için değişebilecek bir liste… Daha iyisi varsa da ben okuduğum kadarını biliyorum ve bunlar şu an en iyisi! Daha birçok türde konuşulacak kitaplar olsa da üç ayrı türde üç başyapıt derledim, […]

İlgini Çekebilir

Çoğumuzun, adını belki de hiç duymadığı fakat yaşamımızda denk gelebileceğimiz, farkında ve bilinçli olduğumuz takdirde erken tanı ve tedavi seçeneklerini düzenleyebileceğimiz, benim ise özel eğitim alanında tanıştığım bir sendromdan bahsetmek istiyorum sizlere: DiGeorge Sendromu. DiGeorge Sendromu (DGS) 22. kromozomun (22q11) delesyonu (kromozomun bağlı bulunduğu parçadan kopup silinmesi, yok olması) ya da translokasyonu (kopan veya kaybolan […]
“Sisyphus’u gördüm, korkunç işkenceler çekerken: yakalamış iki avucuyla kocaman bir kayayı ve de kollarıyla bacaklarıyla dayanmıştı kayaya, habire itiyordu onu bir tepeye doğru, işte kaya tepeye vardı varacak, işte tamam, ama tepeye varmasına bir parmak kala, bir güç itiyordu onu tepeden gerisin geri, aşağıya kadar yuvarlanıyordu yeniden baş belası kaya, o da yeniden itiyordu kayayı, […]
Bugün 10 Mart 2022. Gülistansız 796. gün “Ne durumdayım biliyor musunuz? Ölüm Allah’ın emri, ölüm dünyada var. Gençlerin ölümü zor ama biz her gün yeniden ölüyoruz. Her gün… Toprağa bile basmaya kıyamıyorum, acaba kızım içinde olabilir mi diye. “ 21 yaşında, Tunceli’de bir üniversite öğrencisiydi Gülistan Doku. 5 Ocak 2020 tarihinden bu yana haber alınamıyor. […]
Bir girişim fikriniz var ve bu alanda bir marka oluşturmak istiyorsunuz ya da henüz küçük bir işletmesiniz ve işletmenizi büyütüp kârınıza kâr katmak istiyorsunuz. İşte bu yolda atmanız gereken ilk adım markalaşmak olmalıdır. Peki marka nedir?                Marka yalnızca kalabalık bir pazarda sizi diğerlerinden ayıran isim, logo ve slogandan ibaret değildir. Markanız insanların sizinle etkileşimde […]