Dünyada iyi ve kötü her zaman var olmuştur. Peki bu ayrımı nasıl yapıyoruz? İnsanlar genel-geçer kurallara uymadığında cezalandırmamız ne kadar doğru? Bu yazımızda insanların kötü şeyleri neden yaptıklarını ve bunun önüne nasıl geçebileceğimizi tartışacağız.

Suçlu Psikolojisi

Suç, insanlık kadar eski bir olgudur. İlk insandan bu zamana kadar her zaman bizimle birlikte var olmuştur. Baktığımızda bu kavramın tanımı, toplumsal düzenin devamı açısından korunması gereken değerlerin bilerek ve isteyerek ihlal edilmesi olarak yazılmıştır. Peki neden insanlar bu kuralları ihlal eder? Neden yalan söyler, neden aldatır, neden çalar ve neden öldürür? Bunlar için sayılabilecek bir sürü sebep olsa da; bilim insanları, psikologlar ve felsefeciler tarafından yüzyıllarca cevabı aranan sorulardır. Haydi bu kavramı biraz daha derine inerek inceleyelim.

Konuyu anlamak için büyük suçları ele alacağız. Mesela bir insanı öldürdüğünüzü düşünün. Haklı bir sebebiniz yok, öncesinde uzun uzun öldürmeyi planladığınızı ve az önce bu eylemi gerçekleştirdiğinizi hayal edin. Eğer içten bir şekilde düşünmüş iseniz, bunun ürkütücü ve bir o kadar da kötü bir şey olduğunu -ki kötü bir şey olduğunu bilmemiz için aslında düşünmemize bile gerek yok- fark edersiniz. Bu nasıl yapılabilir ki? Birisini durup dururken neden öldüreyim? Araştırmacılar insanların neden bunu düşünebileceği üzerinde çalışmış ve aslında hiç de mantıksız olmayan bulgular elde etmişlerdir.

Suçlu kim?

Öncelikle bizim neden bir insanı sebepsiz yere öldürmek isteyeceğimizi sorgulayalım. Bunu istemek için deli (!) olmamız gerek. Burada, deli sözcüğünün önemi ortaya çıkıyor. Öldürmenin ahlaki ve yasal olduğu bir dünyada olmadığımıza göre, bir insanı öldürmek istememiz için gerekli sebeplerimiz -dışarıdan görünmese bile- olmalı. Peki durduk yere öldürmek için nasıl bir sebep kabul edilebilir? Yapılan birçok araştırmaya göre, katillerin büyük bir kısmı dört duvar arasında yaşadığı hayatının öncesinde -büyük bir kısmı çocukluğunda olmak üzere- psikolojik travmaya maruz kalmış. Kimisi aile içi şiddete, kimisi tecavüze, tacize uğramış. Hayatlarının bir saniyesinde bile unutamayacakları travmalardan bahsediyoruz. Yaşadıkları şey öylesine büyük bir silsilenin başlangıcı olmuş ki sonunda birisini öldürebilecek düzeye gelmiştir.

Yine empati yaparak onları düşünmeye çalışalım. Hiç çocukken olmuş olan ve şu an hayatınızın büyük bir kısmını etkilediği bir olay yaşadınız mı? Olayın büyüklüğü önemli değil, örnek verecek olursam benim ara ara yaşadığım öz güven problemimin en büyük sebebi ortaokuldaki bir arkadaşımdır. Bir olay ve bir sonuca bağlı kalmaya gerek bile yok aslına bakarsanız. Şu anki duygularımızı, düşüncelerimizi, karakterimizi oluşturan temel öge çevre değil de nedir? İlk olarak ailemiz, sonrasında çevremiz ile yaşadıklarımız ve yaşadıklarımıza yaptığımız yorumlar bizi oluşturan şeyler oldu. Yani bir katilin cinayet işlemesi için, o cinayeti işlemeyi istemesi lazım. Araştırmalardaki büyük bir çoğunluğun verileri gösteriyor ki o cinayeti işlemeyi istemesi için bulunduğu çevre ona büyük travmalar yaşatmalı ve onun psikolojik sağlığına kalıcı hasar vermelidir.

Cinayeti işleyen insanı işlediği cinayet için yargılıyoruz. Tabii ki birisinin suçlu olması gerekiyor. Ama belki kurban ile hiç alakası olmamasına rağmen o cinayeti işlemesine sebep olan insanlar da en az katil kadar suçludur. Günümüzde katilin travmalarını araştıramayacağımız ve tüm sebeplerini bulamayacağımız aşikar. Onun için belki katilin tüm geçmişini öğrenebileceğimiz bir dünyaya sahip olana dek sadece katili yargılamaya devam edeceğiz. Sonuçta “Her koyun kendi bacağından asılır!”

Yararlanılan Kaynak: digitalcommons.butler.edu/

Emre içeriklerini beğendin mi? Sosyal medyada takip edin!
Yorumlar Suçlu Psikolojisi

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Resim ekle - Yalnızca PNG, JPG, JPEG ve GIF uzantıları desteklenir.

Emre içeriklerini beğendin mi? Sosyal medyada takip edin!

Okuyucuların Beğendiği İçerikler

 << Vuslat-I Okumak için tıklayın. Ayrılamadım bir süre oradan. Mıhlanmıştım adeta oturduğum yere. Güneş gitmişti, çalan şarkı yerini bir başkasına bırakmıştı, zaman kimseyi beklemeden akıp gidiyordu. Ben ise bir ağacın altında oturmaya devam ediyordum. Yoktu bir sebebi. Yine Güneş’imi düşünmüştüm, yine güneşe veda etmiştim ve nihayetinde yine bir başımaydım. Yine yalnızdım. Onca düşünceyle savaşmak öyle […]
”Anne, ben çıkıyorum. Ne zaman gelirim, bilmem. Geç kalırsam bekleme, uyu tamam mı?”Kapının ağzından seslenmiştim anneme. Neye, nereye, kime gittiğimi ben bile bilmiyordum o an. Sadece gitmek, kaçmak, uzaklaşmak istiyordum. Neyden, kimden? Var olan herkesten, her şeyden… Kendimden bile… Nereye gittiğimi bilmeden çıkmıştım ancak karar vermem uzun sürmemişti. İşin aslı, gittiğim yer hiç değişmemişti. Güneşi […]
”Yine mi altını ıslattın? Bıktım senden. Nedir bu çektiğim çile? Bitmek bilmiyor!” 11 yaşımdayken en sık duyduğum cümleleri okudunuz az önce. ”11 yaşında altını mı ıslatıyordun?” demeyin hemen. Büyümemiştim ki ben. Büyüyememiştim. Korkumdan, endişemden, hissettiğim suçluluk duygusundan uyuyamazdım çoğu gece. Bazen minik bedenim yorgunluğuma dayanamazdı da sızar kalırdım çekyatta. O zaman da altımı ıslatırdım işte. […]
Zeynep KUŞ ve Hüseyin Recep DEMİRCİ ortak çalışmasıdır. Mustafa S. Kaçalin, 1957 İstanbul doğumludur. Rize’nin Çamlıhemşin ilçesine bağlı Çayırdüzü köyünden göç etmişlerdir. 1972 yılında girdiği Hasköy Lisesi’nden 1975 yılında mezun oldu. 1976 yılında başladığı lisans eğitimini İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü’nde 1980 yılında tamamladı. Doktorasını aynı bölümde Prof. Dr. Muharrem ERGİN’in […]

İlgini Çekebilir

Düştüm… Tam ilerlerken en son noktaya ulaşmışken evet, ben en dibe düştüm, dibe çakıldım. Yılmadım kalktım, tökezledim, yürüdüm tekrar düştüm. Nefes nefese kaldım ve evet tekrar düştüm, tekrar kalktım, ”Olmaz” dediğim an koşmaya başladım. Ben, işte şimdi gerçek ben oldum. Ben düşe kalka büyüdüm ve kendimi tanıdım. Hiç ummadığımız bir anda gelir hayatın tokadı ve […]
Zaman kavramını ele aldığımızda birçok farklı alanda tanım ve yorum ile karşılaşırız. Zaman; bir oluşun geçtiği, geçeceği ve geçmekte olduğu belirli bir sürenin parçası olarak tanımlanır. Herkese eşit olarak verilmesi nesnel bir görüş olduğu gibi, söz konusu insanlar olduğunda tamamen öznel bir durum oluşmaktadır. Bireylerin, etkili ve verimli bir şekilde zamanı değerlendirebilmesi için zaman yönetimi […]
Çalışmaya katkılarından dolayı Hüseyin Recep DEMİRCİ‘ye teşekkür ederim. Bize biraz kendinizden bahseder misiniz? Ben, Elif Köse, 1992 yılında KTÜ’yü bitirip mimar olmuş biriyim. Safranbolu’da yaptığım ilk iş mimarlıktı. Ailemle birlikte 1992 yılında Safranbolu’ya taşınmıştık. Annem Safranbolu’nun Akçasu Mahallesi’nde büyümüş. Babam Trabzonlu. Ondan önce burada değildik. ‘92 yılında üniversiteyi bitirdikten sonra buraya geldik. Direkt serbest piyasada […]
Son dersin bitiş ziliyle dağılan kalabalığın arasında telefonu açmaya çalıştığımı hatırlıyorum. Sonunda okulun bahçesinden dışarı adım attığımda arayanın annem olduğunu görmüştüm. Okulum eve yakındı, bir yandan yürürken anneme telefon açtım. Gelirken almamı istediği şeyler vardı, nedir hiç hatırlayamıyorum… Eve yakın bir mesafede bir markete girip isteklerini alıp çıktığımda kapıda arkadaşımın beklediğini gördüm. Adı Efe idi […]
Şüphesiz Türkiye’de sinema sektörü pek çeşitli değildir, bunun en büyük nedeni arz-talep dengesidir. Günümüzün Türk sinemasına baktığımızda filmlerin çok büyük bölümü komedi ya da romantik-komedi olmaktadır. Bu kadar çok bu konuya odaklanmamızın en büyük sebebi hiç şüphesiz izleyicinin bu yönden rağbet göstermesidir ve rakamlarla sabittir. Recep İvedik 5 – 7 milyon 437 bin 50 seyirci […]

Giriş

Bublogta'ya Hoş Geldin

Hadi birlikte içeriyi keşfedelim.
Neredeyse Bitti
Son olarak senden birkaç bilgi isteyeceğiz.