”Yine mi altını ıslattın? Bıktım senden. Nedir bu çektiğim çile? Bitmek bilmiyor!”

11 yaşımdayken en sık duyduğum cümleleri okudunuz az önce. ”11 yaşında altını mı ıslatıyordun?” demeyin hemen. Büyümemiştim ki ben. Büyüyememiştim. Korkumdan, endişemden, hissettiğim suçluluk duygusundan uyuyamazdım çoğu gece. Bazen minik bedenim yorgunluğuma dayanamazdı da sızar kalırdım çekyatta. O zaman da altımı ıslatırdım işte. Annem, korkutan bir öfkeyle bağırır çağırırdı. Sesi inletirdi tüm mahalleyi. Bıkmıştı benden, ben henüz 11 iken. Hissederdim o boğulmuşluğunu. Olabildiğince bağırır, tüm sinirini benden çıkartırdı. Sabahları o beni döverdi, akşamları da babam onu…

Babam, rezil herifin tekiydi. Akşama kadar n’apardı, bilemem ama bazen ayık, bazen içmiş bir vaziyette eve gelir, tüm sinirini annemden çıkartırdı. Kime yahut neye sinirlenirdi, kestiremezdik. Bazen sokak başında satış yapan günahsız satıcıya, bazen üst kattaki komşunun ses yapan çocuğuna, bazen otobüste para üstünü eksik vermeye kalkan şoföre sinirlenirdi. Baştan aşağı sinir doluydu. Her an, her şeye, herkese sinirlenebilirdi. Gücü de yetmezdi kimseye. Bir anneme yeterdi işte. O çok güvendiği gücü, bir tek kendisini savunamayacak olan anneme yeterdi. Gün boyu içinde biriktirir, akşam da dayak atarak rahatladığını zannederdi.

Annem, hiç şikayet etmezdi. Oysa gözlerinden patır patır dökülen gözyaşları anlatırdı her şeyi. Gidecek yeri yoktu, sahip çıkacak kimsesi yoktu. Mecburdu babama. Dayak yerken gıkını çıkarmaz, acı bir kabullenişle bitmesini beklerdi. Oradan oraya savrulurken bile ağzını bıçak açmazdı. O sessizliği, daha da alevlendirirdi babamın öfkesini. Ne kadar sürerdi, ne zaman biterdi, hatırlayamıyorum. Ama tek bir akşam bile huzurlu geçmedi evimizde, bunu çok net hatırlıyorum. Hoş, unutmak mümkün mü sanki? Zihnimin en berrak kenarına kazınmış o zamanlar. Şimdi, istesem de silemem.

Ben kendimi bildim bileli, sevilmedim. Bir annem sevdi beni, o da mecburiyettendi sanki. Dayak yedikten sonra çaresizlik içinde sarılırdı. O kadardı bana olan sevgisi. Ertesi sabah, gözü hiçbir şey görmeden altımı ıslattım diye döverdi beni. Karşısındaki çocukmuş, savunmasızmış, günahsızmış; önemli değildi onun için. Çok benzerdi aslında babama. İkisi de gücünün yettiğine vururdu. Ezilense hep ben olurdum çünkü anneme vurulan her darbe, bir şekilde benim hayatıma da değerdi.

11 yaşında bile altını ıslatan, çelimsiz, utangaç bir çocuktum. Sevilmek nedir bilmeyen, her akşam korkuyla evdeki bıçakları saklayan, babasına gücünün yettiği bir ütopya yaratıp orada hıncını almaya çalışan zavallı biriydim. Kocasına tek kelime etmeyen annemin, öldüresiye dövdüğü değersiz bir et yığınıydım. Sırf altımı ıslattım diye kemiklerimi kırmak istercesine döverdi beni. Bense hiç vazgeçmedim altımı ıslatmaktan. Dayağımı yer, ertesi gün yine yapardım aynısını. İsteyerek olmazdı halbuki. Anneme anlatamazdım bunu. Dinlemezdi çünkü. Babam ona nasıl davranıyorsa o da bana aynı şekilde davranırdı.

Ne okulumdaki öğretmenler ne sınıfımdaki yaşıtlarım ne de mahalledeki insanlar görmezdi beni. Görünmezdim sanki. Yetersiz beslenmekten midir bilmem, gelişmemişti bedenim. Yaşıtlarıma göre ufak kalırdım. Dalga geçerlerdi benimle. İşte, bir o zaman görürlerdi beni. Sadece dalga geçecekleri zaman… Altımı ıslattığım için annemden dayak yediğim günlerde bir de okulda zorbalığa uğrardım. Bizim mahalleden çocuklar, annemin söylediklerini duymuş olurlardı. Aralarında dalgasını tutar, aşağılarlardı beni. Öyle çok acırdı ki küçük kalbim, yerin dibine girmek ve bir daha hiç çıkmamak isterdim oradan. Çaresizdim. Çok çaresizdim. Derdimin dermanı da yoktu.

Öyle ya da böyle, bir şekilde büyüdüm ben. Önceleri, hep kendimi suçlardım. Annemin yediği dayakların sorumlusu benmişim gibi, engellemek bana düşüyormuş da üstüme düşeni yapamıyormuşum gibi üzülürdüm. Üzülmek yetersiz kaldı aslında. Kahrolurdum adeta. Büyüdüğümde babamın annemi dövmesine izin vermeyeceğimi, ona gücümün yeteceğini düşünürdüm. Halbuki öyle çok yaşamadı babam. Yaşamadı işte. Issız bir sokakta, kurşun yemiş halde buldular. Kim bilir, ne uğruna öldürüldü? Para? Kadın? Bilemedik hiç. Öldü, dediler bize. Üzülmedik işin aslı. Ne annem kocalığını görmüştü ne de ben babalığını…

17 yaşındaydım babam öldüğünde. Okumaya da pek hevesliydim aslında ama fırsatım olmadı hiç. Babam yaşarken o müsaade etmedi. Babam ölünce de hayat şartları… Annemle birlikte tarlaya gitmeye başladık. Hayat öyle kolay kazanılmıyordu, o zaman anlamıştım. Mevsimlik bir işti ama bizim gibiler için oldukça iyi para veriyorlardı. Sabah 6’da başlardık çalışmaya. Sonra güneş batana dek durmadan iş yapardık. Çalılar ellerimizi yırtar, kanatırdı. Durup da ”Ah!” diyemezdik. Öyle bir lüksümüz yoktu. Gerçi annemle alışkındık susmalara. Canımız acırken gık çıkarmamalara alışkındık. Kalbimiz kanayarak geçmişti ömrümüz. Elimiz kanardı, umurumuzda mı olacaktı? Annemden öğrendiğim bir şey varsa o da acıtana ses çıkarmamaktı. İyi miydi kötü müydü, bilmem ama ben de sustum hep. Annem gibi ben de sessizliğe büründüm. Hiçbir zaman da sıyrılmak istemedim.

Benim annem, her şeye rağmen harika birisiydi. Evet, çok döverdi beni. Evet, hiç de sevmedi aslında. Ama bunların önemi yoktu, ben seviyordum onu. Çok güçlüydü bir kere. Kim onun gibi dirayetli olabilirdi ki şu yeryüzünde? Kim onun gibi göğüs gerebilirdi bunca şeye? Kızmıyordum anneme beni sevmedi diye. Annem, sevilmek nedir bilmiyordu. Görmemişti hiç. Bana da gösterememişti. Fakat ne olursa olsun, hep çok sevdim ben annemi.

Bugün, 23 yaşındayım. Hala dikiş tutturamadım aslında. 4 sene önce annemi toprağa verdim. Kanser oldu annem. Yenemedi kanseri. Annemin hiçbir şeye yetmeyen gücü, kansere de yetemedi. Bıraktı beni bir başıma, gitti. Benim zaten hiçbir zaman şefkat görmeyen kalbim, hissetmedi eksikliklerini. Ne annem anne olabilmişti bana ne de babam baba… O iki gözlü evde, bir başıma yaşıyorum 4 senedir. Annemi kaybettikten sonra mahalledekiler sayesinde bir eczanede getir götür işlerini yapmaya başladım. Kendime yetecek kadar para veriyorlardı, fazlasını aramadım hiç. Az olanla yetindim. Hayatım boyunca öyle yapmıştım zaten. Hep azla idare etmiştim. Bir tek, sevgiyi bilmedi şu kalbim. Bir onu yaşayamadım. Az da olsa idare ederdim halbuki. Birazcık bile sevmediler, canları sağ olsun. Ne denir ki bu saatten sonra?

O altını ıslatan ürkek çocuğu çok düşünür oldum bu aralar. Hep sinirli ancak çekingen biri olmuştum hayatım boyunca. İntihara da meyilliydim aslında. Sonra babamla erkenden kavuşmak istemediğime karar verdim. Dünyanın, babamın olduğu bir yere göre daha çekilir olduğunu düşündüm. Hiç bitmeyen çabamla geldim şu yaşıma. Ne zaman giderim, bilmem. Ancak babamı görürsem söyleyeceğim öyle çok şeyim var ki biriktiriyorum içimde. 23 senedir biriktiriyorum. Bir gün, elbet bir gün yanına geleceğim, baba. Elbet geleceğim. ”Neden?” diyeceğim sana. Soracağım belki defalarca. Cevap alana dek sormaya devam edeceğim. Sonrasını kestiremiyorum. Henüz düşünmedim.

Hayatta kaldım bir şekilde. Evet, yaşamadım ben. Yaşayamadım. Dedim ya, büyüyemedim işte. Ben, sadece hayatta kalmaya çalıştım. Buna da yaşamak denmezdi zaten. Geldim buraya günahsız bir vaziyette. Sevmek nedir, bilmedim. Sevilmek nedir, görmedim. Önemsenmek nedir, hissetmedim. Güven nedir, öğrenemedim. Ne zaman giderim, bilmem ama kalbim kırık gideceğim bu dünyadan. Kırgınım her şeye. Anneme, babama, kuşlara, çiçeklere, ağaçlara… Evrene kırgınım aslında. Geldim, gideceğim. Yaşayamadan gideceğim ya, bir ona yanarım. Bir de korkudan altını ıslattı diye dayak yiyen o günahsız çocuğa… Bir de ona işte… Bir de ona… En çok ona…

Zeynep Çelik içeriklerini beğendin mi? Sosyal medyada takip edin!
Okurlarımız bu yazıyı çok sevdi.
Yorumları göster Yorumları gizle
Yorumlar Meyus
  • 9 Ocak 2021

    Mükemmel bir yazıydı, tebrikler. 👏🏻

    Cevapla
    • 9 Ocak 2021

      Çok teşekkür ederim.🙏🏻

      Cevapla
  • 10 Ocak 2021

    Gerçek bir hikaye mi?

    Cevapla
    • 10 Ocak 2021

      Benim hayal dünyamda yarattığım bir karakterin hikayesi. 🙂

      Cevapla
  • 10 Ocak 2021

    Ellerine sağlık canım Zeynep\’im. Yine içimize işleyen bir yazı sundun bize. 🖤

    Cevapla
    • 10 Ocak 2021

      Çok teşekkür ederim :\’)😍

      Cevapla
  • 10 Ocak 2021

    Akıcı güzel bir dil kullanmışın, konu işleyişin çok güzel, gerçekten yazıların beğenerek takip ediyorum. İlerleyen süreçlerde yazılarını kitap haline getirirsen çok iyi olur başarıların devamını diliyorum.

    Cevapla
    • 10 Ocak 2021

      Çok teşekkür ederim, çok saolun.🙏🏻

      Cevapla
  • 11 Ocak 2021

    Harika bir yazı olmuş, kaleminize yüreğinize sağlık..

    Cevapla
    • 11 Ocak 2021

      Çok teşekkür ederim. 🙂

      Cevapla

Bir yanıt yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Resim ekle - Yalnızca PNG, JPG, JPEG ve GIF uzantıları desteklenir.

Zeynep Çelik içeriklerini beğendin mi? Sosyal medyada takip edin!

Okuyucuların Beğendiği İçerikler

 << Vuslat-I Okumak için tıklayın. Ayrılamadım bir süre oradan. Mıhlanmıştım adeta oturduğum yere. Güneş gitmişti, çalan şarkı yerini bir başkasına bırakmıştı, zaman kimseyi beklemeden akıp gidiyordu. Ben ise bir ağacın altında oturmaya devam ediyordum. Yoktu bir sebebi. Yine Güneş’imi düşünmüştüm, yine güneşe veda etmiştim ve nihayetinde yine bir başımaydım. Yine yalnızdım. Onca düşünceyle savaşmak öyle […]
”Yine mi altını ıslattın? Bıktım senden. Nedir bu çektiğim çile? Bitmek bilmiyor!” 11 yaşımdayken en sık duyduğum cümleleri okudunuz az önce. ”11 yaşında altını mı ıslatıyordun?” demeyin hemen. Büyümemiştim ki ben. Büyüyememiştim. Korkumdan, endişemden, hissettiğim suçluluk duygusundan uyuyamazdım çoğu gece. Bazen minik bedenim yorgunluğuma dayanamazdı da sızar kalırdım çekyatta. O zaman da altımı ıslatırdım işte. […]
Babamın hayatını bir okuyun! 90’larda gençlik nedir bir de bu ağızdan bir dinleyin… 7 kardeş, bir yer yatağında geçirilen yıllara kulak verin… Bahçeli bir 3 odalı evin içinde geçirilen ve herkesi ayrı yola sürükleyen bir hikayedir bu. Şimdi baksak her yerde birini görürsünüz bu evden. Kuytu köşede hastalıktan kıvranan bir kız kardeş, İstanbul’da hayat yaşayan […]

İlgini Çekebilir

Araba durdu, şoförümün kapıyı açmasını beklerken elimdeki gazeteyi katladım ve arka koltuğun üzerine koydum. Teknoloji sayesinde her şeye her an internetle erişebiliyor olsak da gazete okumak benim bırakamayacağım bir alışkanlıktı ve her fırsatta bunu değerlendirirdim. Şoför arabanın kapısını açtı, arabadan indim ve ceketin yakalarından tutup düzelttikten sonra söyle bir başımı kaldırıp kendimle gurur duymadan duramadım. […]
Alma Terzic, 11 Temmuz 1987 yılında Zenica, Yugoslavya’da dünyaya geldi. 4 yıl oyunculuk eğitimi alan güzel oyuncu sektöre 2008 yılında Kar (Snow) adlı filmle giriş yaptı. Ardından birçok film ve dizide yer aldı. Filmleri 2008 – Snow / Lejla 2008 – Mahala (kısa film) 2009 –Volim te… (kısa film) 2010 – Unutma Beni İstanbul 2011 – Kan ve Aşk (In […]
Yaşanan herhangi bir gün hiç yaşanmasaydı, her şey daha farklı olur muydu? Misal dün hiç yaşanmasaydı veyahut bundan yıllar önce bir gün hiç yaşanmasaydı yine aynı mıydı hayatınız? Kadere inanmak subjektif bir bakış açısı olarak görünebilir ancak hayatın akışı olarak farklı bir yerden durumu ele alabiliriz. Bütün malzemeleri özene bezene kesip, doğrayıp harika bir yemek […]
Alsam başımı, vursam uzaklara; Durduran olur mu beni? Yolumun sonu nereye çıkar, hiç bilmem; Yürürüm yalnız, ufka doğru belki… Bir ışık görmeden koyulsam yollara; Durduran olur mu beni? Hâlimi, hatırımı soran yok, Ben de bırakmışım ya zaten köşede; Belki denizin bir kıyısında, Belki bir sokak başında unutmuşum ruhumu. Ama bağırmadım diye; Hâlimi sormak dertleriniz arasında […]
Bir pazar sabahıydı, Ankara kar altında. Zemheri ayazıydı, yaz güneşi koynunda. Zalimler pusudaydı, bedenim paramparça. Ucuz can pazarıydı, kalemi düştü kara. Uğurlar olsun, hüzünlü bulutlar yoldaşın olsun; bir keskin kalem, bir kırık gözlük yürekli yiğitlere hatıran olsun. Yazıma bu kelimeler ile başlamak istedim. Hepimizin bildiği gibi Selda Bağcan’ın seslendirdiği bu şarkı parçası birkaç kelimeden çok […]
Sanat dünyası denildiği zaman akla gelen ilk şey sanat ile ilgilenen insanlardır. Bu dünya, edebiyat, resim, müzik, tiyatro ve sinema alanlarında isimleri ön plana çıkmış olan bireylerin yaşadığı özel bir dünyadır. Sanat dünyasını konu alan filmler ise bu kişilerin yaşadığı dünyalarını beyaz perdeye taşır. Ancak sanatla ilgilenen her bireyin filmi çekilmemektedir. Genellikle birer klasik haline […]

Giriş

Bublogta'ya Hoş Geldin

Hadi birlikte içeriyi keşfedelim.
Neredeyse Bitti
Son olarak senden birkaç bilgi isteyeceğiz.