fbpx

‘‘O gün nasıldı?’’ diye sordu Ceyda. Kastettiğini anladığım anda içim titredi. Üzüntüden değildi, beklemiyordum böyle bir şeyi. Bu yüzdendi bu titreme. Sesimin titrekliği ile cevap verdim:

‘‘Yağmurlu bir çarşamba günü dershanem bitmiş, otobüsten inmiştim. Her zamanki yoldan evime dönüyordum. İlerideki köşeyi dönünce ulaşacaktım evime. Şemsiyemi kapatmaya hazırlandım. Döndüm elektrik direğinin bulunduğu köşeyi. Artık evime çok az vardı. Caddenin normalden daha kalabalık olduğunu gördüm. Farklı sesler geliyordu kalabalığın içinden. Hayırdır, dedim. Komşuların başına bir şey mi gelmişti? Yoksa Bakkal Emin Abi’nin dükkânına hırsız mı girmişti? Yoksa Nermin Teyze’nin oğlu Eren yine bir haylazlıkla mahalleliyi başına mı toplamıştı? Tüm bu soruların cevabını öğrenmeme çok az kalmıştı. Kalabalık evimin önüne çok yakındı. Sanırım kapı komşumuzun başına bir şey geldi, diye düşündüm kendimce. Artık çok az kalmıştı ve kalabalığın içine girdim. Tüm bedenleri sırayla takip ettim ve bizim eve ulaştım. Herhalde annem komşumuzu burada teselli ediyor, dedim kendi kendime. Hemen attım sırtımdaki çantayı. Herkes bir bir omzuma dokunuyordu. Arkamdan ‘Sakin ol tamam mı?’ benzeri teskin cümleleri duyuyordum. Endişelenmeye başlamıştım. Kardeşime mi bir şey olmuştu yoksa. Yine ne yapmıştı da bu kadar herkes toplanmıştı? Odaya yaklaşınca ağlama sesleri duydum. Odada, annemin yanında komşumuz Özge Abla oturuyordu. Çok duygusaldı ama ağlamıyordu. Eşi Faruk Abi de onun yanında destek oluyordu. Koltukta, ayakta insanlar sessiz ve ağlamaklıydı. Bu manzarayı gördükten sonra bazı kişilerin bana baktığını gördüm. Bana bakan kişi daha içli ağlamaya başladı. Gözyaşları dışında dökülen bir şey yoktu odada. Bir anda kolumda bir el hissettim. Beni odanın dışına çekti. Kuaför Meral Abla olduğunu gördüm beni mutfağa götürürken. Girdik mutfağa. Orada da üç kişi vardı. Oturdu sandalyeye. Ardından ben de oturdum. Gözleri doluydu ve ağzını açmaya zorlanıyordu. Konuşmaya çalıştı ama yapamadı. Birkaç kelime dökülecekti ki vazgeçti. Titreyen sesi ve atmosfer sebebiyle iyice etkilendim. Yutkunamadım. Gözlerim doldu. Soğukkanlı olmalıyım, dedim. Her ne olursa olsun soğukkanlı olmalıyım. Meral Abla; Ceyda, kızım sakin ol. Dirayetini koru, dedi. ‘Artık söyle abla!’ diye bağırmak istiyordum ama bir şey sesimi engelliyordu. Babam? Babamı hiç görmedim evde. Artık düşünmek istemiyor, beynimi kapatmak istiyordum. Meral Abla, baban, diyerek kesti düşüncelerimi. Baban dediği anda titreyen kalbimi hissetmiş olacak ki devam edemedi. Set olarak koyduğum göz kapaklarım dayanamadı. Bir damla gözyaşı aktı gözümden. Ardından bir diğeri. Artık tutamıyordum ağlamamı. Anlamıştım her şeyi. Anlamak istemiyordum oysaki. İnsan neden hiçbir olay kendi başına gelmeyecek gibi düşünür? Hep başkasında arar gelecek kötü olayları. İnsanlara göre ben de başkasıydım. Nasıl olurdu? Babam beni, annemi, kardeşimi bırakıp nereye giderdi? Ne yapacaktık şimdi o olmadan? Her işimizde yanına koştuğumuz kişi yok muydu artık? Nasıl dayanacaktım? Nasıl dayanılır buna? Diğer insanlar nasıl dayanıyordu ki? En soğuk günlerde evimizi ısıtan, şimşek çakınca korkudan titreyen kalbimi koruyan, en büyük canavarlara karşı benimle savaşan prensim yoktu şimdi. Peki bu üzüntüyü kiminle paylaşacaktım? O sabah, görüşürüz baba, diyerek ayrıldım evden. Neden görüşemedik ki? Kimler engelledi bu görüşmeyi? Bütün bu sorular aklımdan geçerken durmuyordu ağlamam. Bitmiyordu gözyaşım. İnanılır gibi değildi. O artık yoktu. O adam artık olmayacaktı evimizde. Dünya hayatı denilen yerde o yoktu artık. Neden şimdi gitti ki? Daha çok gençti. Nasıl alışacaktık onsuzluğa? Hiçbir zaman ayrılmadık ki biz. Her yerde beraberdik. Ağlamaya doyamıyordum. Sanki ağlamak çareymiş gibi ağlıyordum. Ağlarsam kapıdan girecek gibiydi sanki. Şimdi üzerinden yaklaşık bir yıl geçti. Alıştım. Nasıl oldu bilmiyorum ama alıştım. Meşgaleler unutturdu belki de bana onsuzluğu. Beni gördüğünü bilerek yapıyorum ne yapıyorsam. Hayatta olsa gurur duyacağı ne varsa yapıyorum. Her başarımı ona hediye ediyorum. Gelecek ne getirir bilmiyorum. Sorunlara çözüm ne ağlamakmış ne de sinirlenmek. Bunu öğrendim.’’

Titreyen sesim artık dayanamıyordu devam etmeye. Ceyda da dur diyordu vücut diliyle. Gözleri yaşlarla dolmuş, kendisini zor tutuyordu ağlamamak için. Sorun değildi aslında. Ben artık hissizleşmiştim. Ruhumdan emilmişti o hafta tüm duygularım. Gülüşlerim bile balondan farksızdı. Vardı ama içi boştu.

@HLTYNR içeriklerini beğendin mi? Sosyal medyada takip edin!
Abonelik
Bildir
guest
1 Yorum
Eskiler
Yeniler En çok oylananlar
Satır içi yorumlar
Tüm yorumları görüntüleyin
@HLTYNR içeriklerini beğendin mi? Sosyal medyada takip edin!

Okuyucuların Beğendiği İçerikler

Birçok kişinin ‘’zor ama maaşı iyi, garanti meslek gibi’’ düşünceleriyle ün kazanmış bir bölüm olan tıp fakültesini size en ince detaylarıyla aktaracağım. Öncelikle fakülteye gelmeden önce kendinizi ilk gün yapılacak çaylak şakasına ve ileri zamanlarda daha siz TUS isimli bölüm seçmenize yarayan sınava girmeden ‘’Sen ne doktorusun? ‘’ veya diş hekimliği ayrı bir bölüm olmasına […]
Yaşanan herhangi bir gün hiç yaşanmasaydı, her şey daha farklı olur muydu? Misal dün hiç yaşanmasaydı veyahut bundan yıllar önce bir gün hiç yaşanmasaydı yine aynı mıydı hayatınız? Kadere inanmak subjektif bir bakış açısı olarak görünebilir ancak hayatın akışı olarak farklı bir yerden durumu ele alabiliriz. Bütün malzemeleri özene bezene kesip, doğrayıp harika bir yemek […]
Herkesin ölmeden görmek isteyeceği bir yer vardır. Yoksa da henüz keşfetmemiştir… Benim için burası Norveç. “Soğuk Cennet” veyahut “Kuzeyin İncisi” denilen bu ülkenin lanse ettiği imajı bir görseniz aşık olmamak elde değil. O yüzden henüz kendi ülkenizi keşfetmediyseniz ileride belki yol arkadaşım olabilirsiniz! Norveç ”Soğuk Cennet” Ülkenin yönetim biçimi anayasal monarşi ve başkenti Oslo‘dur. 385,207 […]
Her kitap ayrı güzel, dünyasına girdikten sonra… Ama bazı başyapıtlar vardır, gerçekten okumak zevk verir. Okudukça içine düşer, yeni bir dünyanın kahramanı olursunuz. Herkes için değişebilecek bir liste… Daha iyisi varsa da ben okuduğum kadarını biliyorum ve bunlar şu an en iyisi! Daha birçok türde konuşulacak kitaplar olsa da üç ayrı türde üç başyapıt derledim, […]

İlgini Çekebilir

   Benim adım Ümran. Ümran Dakneş. Beş yaşındaydım. Ailemle Suriye’nin Halep kentinde, Esad rejimi yüzünden zor şartlar altında yaşarken Rusya’nın hava saldırıları sırasında evimizin yıkılması sonucu enkaz altında kaldım. Enkazdan çıkarıldığımda tenimin rengi toz yüzünden griydi. Kirpiklerime moloz yığını oturmuştu sanki. O kadar çok korkmuştum ki flaşlar her patladığında ürperiyordum. Fotoğraflarımı çekiyorlardı! Neden? Çünkü gözlerimden […]
Dede korkut hikayeleri 12 ve 14. yüzyıllar arasında Doğu Anadolu ve Azerbaycan’da yaşayan Oğuz boylarının günlük yaşamlarının olağanüstü olaylarla süslenmiş bir anlatımla anlatılan hikâyelerdir. Sonucunda halk hikâyelerden ders çıkarmıştır. Bir ön söz ve 13 hikâyeden oluşmaktadır. (13. hikâye olan “Salur Kazan’ın Yedi Başlı Ejderhayı Öldürmesi” son dönemlerde tespit edilmiştir.) 13 hikâyeden her birisi bir boy […]
Eternity And A Day (Sonsuzluk ve Bir Gün) Keder, ifade edilmemiş aşktır. Şairler sözleriyle yalnızca aşkı değil, acıyı da büyütürler. Theodoros Angelopulos‘un yönetmenliğini yaptığı Eternity and A Day filminde,  Yunan bir şair olan Alexandros’un hikâyesi de şiirlerinde olduğu gibi acıyı büyütüyor. Alexandros ölümcül bir hastalığa yakalandığını öğrenir ve hastaneye gitmeden önce son bir günü kalmıştır. […]
Bugün konu ise Rönesans’ın baş karakterlerinden Michelangelo. Ben bu konuya öncelikle Sistine Şapeli’nden giriş yapmak istiyorum. Evet Sistine Şapeli’nin şu anda tavanlarını süsleyen olağanüstü resimler Michelangelo’ya ait. Ben de buradan yola çıkarak araştırmaya başladım. 1500’lu yıllarda o zamanın Papa’sı II. Julius tarafından Michelangelo’ya yaptırılan bu resimlerin birazından bahsetmek istedim. Papa bu resimleri ilk gördüğünde Michelangelo’ya […]

Giriş

Bublogta'ya Hoş Geldin

Hadi birlikte içeriyi keşfedelim.
Neredeyse Bitti
Son olarak senden birkaç bilgi isteyeceğiz.