Ayaklarımı sürükleyerek ilerliyorum Karadeniz’in kışın kimselerin uğramadığı sahillerinde. Karadeniz çok hırçın olur bu aylarda, çok can yakar. Azra gitti gideli, ben bu denizin durulduğunu görmedim. Gözlerimin yandığını hissediyorum. Zaten Azra gitti gideli sık sık gözlerim yanıyor.

Çocukluğundan tanıyorum Azra’yı. Onu tanıdığımda, bu dünyanın farkında olmayacak kadar çocuktum. Azra ise daha olgundu, ağırdı. Başlarda hiç sevmezdim Azra’yı. Benimle oynamazdı hiç, çok kızardım. Küserdim, onun haberi bile olmazdı. Ama Azra ufacık bir çocukken bile başı dik yürür, bir parça tebessümü çok görürdü insanlara. Öfkeliydi ve olabildiğince sakin… Çocuk değildi Azra, belliydi ki erkenden veda etmişti çocukluğuna. Sokağın köşesindeki evdi Azra’nın evi. Yıllarca çocuğu olmamış bir ailenin tek kızıydı. Sabahları okula giderken ve dönerken görürdüm Azra’yı. Bir de Azra çiçekleri sularken…

Liseyi aynı okulda okuduk. Azra’yı ilk görüşümün üzerinden yıllar geçtiğinde bile onun yüzündeki ifade; o yabancılık hiç değişmedi. Yürürdü Azra okula kadar. Sel olurcasına yağmur yağsa bile yürürdü. O yıllarda onu ne zaman görsem koyu kahverengi ciltli bir deftere yazar dururdu. Lise bitene kadar yazıp durdu. Lise bittikten sonra da hiç bırakmadı yazmayı. Hep merak ederdim onu, yazdıklarını. Anlatıp anlatıp bitiremediği neydi bu kızın? Suskunluğunun arkasında ne yatıyordu, hep çok merak ettim. Hiç öğrenemedim.

Lisenin son yılı babam vefat etti. Bu, ölümle ilk karşılaşmamdı. Bir insanın geri dönüşü olmadan gidebileceği gerçeği ilk o zaman çarptı yüzüme. Önce geride kalan borçlar ve geçim sıkıntısı vurdu bizi. Sonra annemin kendi kabuğuna çekilmesi, günlerce babamın kıyafetlerini ütülemesi, tüm bunları kabul edemeyişi… Gözlerimin önünde annem yok oldu. İnsan nasıl da unutuveriyor hayatının bir anda alt üst olabileceğini, her şeyi kaybetmenin ne kadar da basit olduğunu. Meğer ne zormuş elini tuttuğun bir bedeni toprak altına koymak. İşte şimdi anlıyorum annemi.

O sıralar ilk kez konuştu Azra benimle. Yıllardır ilk kez…
“Başın sağ olsun Erdal.”
Çok net hatırlıyorum bu cümleyi, bir o kadar da bulanık. Fakat yüzünü hiç unutmuyorum. Omzuna gelen saçlarını toplamış ensesinde, yüzüne düşmüş birkaç tutam saç… Bembeyaz yüzü donuk ve sakin… Öfkeli değil bu kez; şefkat ve derin bir anlayış vardı yüzünde. Aslında çok şey söylüyordu yüzü bana fakat dili yalnızca “Başın sağ olsun.” dedi. Başım sağ olacağına sen olsaydın ya Azra. Kalsaydın ya benimle.

O günden sonra Azra’nın sesini daha sık duyar oldum. Zamanla sabahları beraber yürüdük. Uzun uzun sohbet ettik. Artık iki hayatım vardı; Azra ile geçen hayat ve diğer hayat: Azra ile geçmeyen. O günlerde fark ettim ki yıllardır böyleymiş. Fark etmeden içimde yeni bir insan olmuş Azra. Hayatımın bir köşesine bir anma töreni fotoğrafını iğneler gibi iğnelemişim Azra’nın yüzünü. Yıllar, Azra’yı sessizce severek geçmiş.

Azra, Karadeniz’de edebiyat okudu fakat hiç sevmezdi Karadeniz’i. Her fırsatta söylerdi bunu: “Günün birinde öyle uzağa gideceğim ki bu denizden!”
Gitmek gibi pahalı bir söylemi vardı hep. Oysa gidemedi. Karadeniz bırakmadı Azra’yı. Belki de benim gibi Karadeniz de tutulmuş Azra’ya. Ondandır bu çırpınıp duruşu. Ondan biliyorum. Gün geçtikçe, aylar geçtikçe daha çok gitmek fiilini taşıdı cümlelerine. Sustum, dinledim onu. Şu kayalıklara oturur, ayaklarını botlarının bittiği yere kadar suya sokar buraları ne kadar sevmediğini anlatır dururdu. Üniversite bitince evlendik Azra’yla. Kaç yıl geçti aradan ama Azra hiç değişmedi. Her fırsatta kahverengi ciltli defterin bir başka sayfasının başında, sakince yazıyordu. Sözcükleri tükenince çiziyordu. Merak edip durdum hep, neydi bu kahverengi ciltli deftere anlatıp bitiremediği? Sormadım, Azra’ya hiç soramadım. Kalın bir duvarın arkasından onu izledim hep. Azra’nın bu gürültülü sessizliği beni o duvarın diğer tarafına hiç almadı.
Sonra…
Sonrası 10 Aralık 2007…
İçimde tarif edemediğim bir his vardı o gün. Azra sabah evden çıkarken kapıyı arkamdan bir farklı kapatmıştı sanki. O gün daha da sessizdi, daha da donuktu. Gözümü saatten alamadım o gün. Eve gitsem de Azra’yla konuşsam diye düşünüp durdum. Oysa konuşmadı, Azra benimle bir daha hiç konuşamadı.

İki kez çaldım o gün zili. Sonra anahtarla girdim eve. Işıklar kapalı. Yemek kokusu geliyor mutfaktan. Fırında makarna yapmış. Dolapta da tatlı var. En sevdiğim yemekleri yaptığını görünce yüzüm gülüyor. Sonra evin her odasında onu arıyorum. Sonra telefonunu arıyorum. Evde bıraktığını fark ediyorum. Beklemeye başlıyorum. Her şey yerli yerinde. Fakat Azra yok. On bir gün bekliyorum onu.

On bir gün; ölüp ölüp dirilmek neymiş onu öğrendim. On bir gün her ayak sesinde onu aradım. On bir gün her kapı sesi, her telefon bana onu geri verebilecek sandım. Fakat Azra gitmişti. Öyle bir gitmekti ki bu, bütün dünyayı da götürmüştü yanında.

Tam dört ay oldu bugün. Kendini atmış Azra. On bir gün sonra öyle dediler. Karadeniz’e bırakmış kendini. Fakat inanmadım. Ne gittiğine ne öldüğüne hiç inanmadım. Azra’nın bana bıraktığı sorulara yanıt arayıp durdum. Ne bir not ne de yıllarca yazıp durduğu defterler… Hiçbir şey bırakmamış bana. Defterlerin tüm sayfalarını yakmış. Son defterin son sayfaları kalmış yalnızca. Bu sayfalar… Tüm cevapları alıp gitmiş. Bana yalnızca bir sürü soru bırakmış.

İlk konuşmamızdaki yüzü canlanıyor gözümde: “Başın sağ olsun Erdal.”

Başım sağ olacağına sen olsaydın ya Azra. Şu sayfalara dâhil etseydin ya beni de.

İşte şimdi, defterin son sayfalarına yazıyorum bunları.. Azra’nın hiç sevmediği; Azra’dan hayatını, benden Azra’yı alan o denize bırakacağım Azra’nın yangınından kurtulan bu birkaç sayfalık defteri. Kim bilir belki Azra’ya ulaşır yazdıklarım. Bir yerlerden çıkar gelir veda etmeye. Şu kızgın, öfkeli denizin dibinde dağılacak bu mürekkep. Denizin yüzüne çıkar birazdan. Azra da bu kelimelerden yeni bir Azra olur, kıyıya vurur belki. Kim bilir?

Abonelik
Bildir
guest
2 Yorumlar
Eskiler
Yeniler En çok oylananlar
Satır içi yorumlar
Tüm yorumları görüntüleyin

Okuyucuların Beğendiği İçerikler

Yaşanan herhangi bir gün hiç yaşanmasaydı, her şey daha farklı olur muydu? Misal dün hiç yaşanmasaydı veyahut bundan yıllar önce bir gün hiç yaşanmasaydı yine aynı mıydı hayatınız? Kadere inanmak subjektif bir bakış açısı olarak görünebilir ancak hayatın akışı olarak farklı bir yerden durumu ele alabiliriz. Bütün malzemeleri özene bezene kesip, doğrayıp harika bir yemek […]
 << Vuslat-I Okumak için tıklayın. Ayrılamadım bir süre oradan. Mıhlanmıştım adeta oturduğum yere. Güneş gitmişti, çalan şarkı yerini bir başkasına bırakmıştı, zaman kimseyi beklemeden akıp gidiyordu. Ben ise bir ağacın altında oturmaya devam ediyordum. Yoktu bir sebebi. Yine Güneş’imi düşünmüştüm, yine güneşe veda etmiştim ve nihayetinde yine bir başımaydım. Yine yalnızdım. Onca düşünceyle savaşmak öyle […]
Herkesin ölmeden görmek isteyeceği bir yer vardır. Yoksa da henüz keşfetmemiştir… Benim için burası Norveç. “Soğuk Cennet” veyahut “Kuzeyin İncisi” denilen bu ülkenin lanse ettiği imajı bir görseniz aşık olmamak elde değil. O yüzden henüz kendi ülkenizi keşfetmediyseniz ileride belki yol arkadaşım olabilirsiniz! Norveç ”Soğuk Cennet” Ülkenin yönetim biçimi anayasal monarşi ve başkenti Oslo‘dur. 385,207 […]
Babamın hayatını bir okuyun! 90’larda gençlik nedir bir de bu ağızdan bir dinleyin… 7 kardeş, bir yer yatağında geçirilen yıllara kulak verin… Bahçeli bir 3 odalı evin içinde geçirilen ve herkesi ayrı yola sürükleyen bir hikayedir bu. Şimdi baksak her yerde birini görürsünüz bu evden. Kuytu köşede hastalıktan kıvranan bir kız kardeş, İstanbul’da hayat yaşayan […]

İlgini Çekebilir

İki gün önce, Spotify kullanmaya başladığım 6 Temmuz 2017 tarihinden bu yana en çok hangi şarkıyı dinlediğime baktım. Çıkan sonuç sürpriz değildi. Losing My Religion… 1990 yılının Eylül ve Ekim ayları arasında kaydedilen ve 1991 yılında yayınlanan Losing My Religion, R.E.M grubunun Out of Time albümünün ilk teklisidir. Albümü başarıya ulaştırmış ve grup için önemli […]
“Türkiye’de atanamayan öğretmen sayısının İzlanda’nın nüfusundan daha fazla olduğunu biliyor musunuz bayım?” Sesim biraz yüksek çıkmıştı, oysa artık mikrofona konuşmuyordum. Hatta amacımdan uzaklaşmış olacağım ki kalabalıkta da gezinmiyordu gözlerim, yalnız biriyle temas halindelerdi. “İndirin şu şarlatanı kürsüden! Ha bire böyle kendini bilmişler çıkıyor, karnınız doymuyor mu, aç mısınız bu ülkede ulan kardeşim ya!” Ne dediğini […]
2020 yılında pandeminin dünyayı sarmasıyla beraber hayatımızdaki pek çok alanda çok farklı bir döneme girdik. Gerek iş hayatımızda, bazılarımızın okul hayatında, bazılarımızın psikolojik yapısında ciddi değişikler meydana geldi. Kısacası hayatımız belirli konularda bir şekilde bu pandemiden etkilendi. Pandemi her şeyi etkilediği gibi ülke ekonomilerini ve finansal piyasaları da şüphesiz ki etkiledi. Bundan daha önceki yazılarımda […]
Cinsiyet Farkının Zekâ Üzerindeki Etkisi Zekâ her dönemde insanların dikkatini çekmiş ve üzerinde sürekli düşünülmüş bir kavramdır. Geçmişte ve günümüzde farklı yaklaşımlarla zekânın birçok tanımı yapılmıştır ve literatürde çok sayıda farklı tanımı bulunmaktadır. Kimi uzmanlar zekâyı algılama, muhakeme, yargılama, planlama, problem çözme, soyut düşünme, dil becerileri ve öğrenme kavramlarını kullanarak tanımlamaktadır. En genel tanımıyla zekâ, […]

Giriş

Bublogta'ya Hoş Geldin

Hadi birlikte içeriyi keşfedelim.
Neredeyse Bitti
Son olarak senden birkaç bilgi isteyeceğiz.