Cümlelerim yarım
Hayallerim eksik
Umutlarım tükenmiş
Koşuyorum, yetişemiyorum
Zaman kaçıyor benden
Çabuk yoruluyor, çabuk karışıyorum
Sanki vücudum kemiklerden değil de yün ipliklerden oluşmuş gibi karışınca açılamıyorum
Birbirine karışmış beni de eline alan biri düğüm olmuş yerlerimden kesiyor ve ben git gide azalıyorum
Günümü çok boş geçiriyorum, kendime verdiğim sözleri tutmuyorum
Yatağa pişman bir şekilde yatıyorum
Hadi hayırlısı deyip kalkamıyorum çünkü hayatım benim elimde biliyorum
Yanlış yollara sapmıyorum çünkü bir yola girdiğim yok, dümdüz devam ediyorum
Ve ben artık böyle olmak istemiyorum
Kuş gibi uçmak çiçek gibi açmak mandalina gibi kokmak istiyorum
Varım demek istiyorum.

Normal bir insan olmak istemiyorum, bir şeyi başarmış bir insan olmak istiyorum
Bir şeyim tam olsun istiyorum
Hayal kurup umut etmek yerine hayallerimin peşinden koşmak istiyorum Böyle yazıyorum ama insanlara umut edin üzülmeyin diyorum
”Bazen hayaller hayal olarak kalır siz mutlu kalmaya bakın.” diyorum
Her hayal gerçekleşmek zorunda değil diyorum ama şu an kendime hiç inanmıyorum
Kendimi kandırıyorum
Beni sevmesini beklediğim insanlardan da artık uzaklaşıyor ve ‘sen yalnız bir kovboysun’ diyerek hayali atıma binip o hayalden uzaklaşıyorum
Belki de tüm bu duygular vazgeçtiğim için.

Büyümek ve vazgeçmemek istiyorum
Tüm olanları bir şeye bağlamak istemiyorum
Tesadüflerin beni yorduğunu fark ediyorum
İnanmak değil güvenmek istiyorum
Oradan oraya koşuyor ama yaşayamıyorum
Çünkü kimseye güvenemiyorum
Gülüyor, ağlıyor, hissediyor ama anılarımda yer bırakamıyorum
Bir gün kalbim daha fazla kırılır diye çok korkuyorum
Biri beni ufacık sevecek olsa onu kalbim patlayana kadar seviyorum
Kalbim oyuncak ellerinde, alamıyorum
Huyum böyle, değişmeyeceğim biliyorum
Arada sırada yalnız kalmak istiyorum
Fakat içimde o kadar kalabalığım ki bazen kendi sesimi bile duyamıyorum.

Yazarken mutlu oluyor ve aklımı başıma alıyorum
Kalemimi öpüyor ve defterime sarılıyorum
İçimdeki konuşmayı kaleme aktarmayı bırakamayıp bir türlü masadan kalkamıyorum
Sayfalar içimdekileri dökmeye yetmiyor
İsteklerim bitmiyor
Kalemimin ucu yetmiyor
Hep bir daha fazlası olduğu için hep bir daha fazlasını istiyorum
Biliyorum, istemekle kalıyorum
Güneşin batışını izlemeye karar verip kahve yapmaya gidiyorum
Bulutları selamlıyorum
Uçan kuşlara el sallıyorum
Ve yine sözlerimi tutamıyor hayal kurarak sandalyemden uzaklaşıyorum.

Gülten Rana içeriklerini beğendin mi? Sosyal medyada takip edin!
Okurlarımız bu yazıyı çok sevdi.
Yorumları göster Yorumları gizle
Yorumlar İstemekle Kalanlar
  • 30 Kasım 2020

    Ağlayabilirim :’) çok güzel.eline sağlık

    Cevapla
    • 30 Kasım 2020

      Ağlama gül 🙂 teşekkür ederiiim ?

      Cevapla
  • 30 Kasım 2020

    “Kendime verdiğim sözleri tutmuyorum. ” bu cümle o kadar ben ki. Bir gün o sözleri tutmak dileğiyle.. ?

    Cevapla
    • 30 Kasım 2020

      Umarım Büşra umarım ?

      Cevapla
  • 13 Aralık 2020

    Belki de yaşamı aradığın yer yanlıştır? Hayat kimseye adil olacağına ya da her şeyin yolunda gideceğine dair bir söz vermedi. Yaşamak kafi oluyor bazen. Yaşamın, nefes almanın, çiçekleri koklayabilmenin, koşabilmenin, güneşi hissedebilmenin tadını çıkar sevgili arkadaşım. Ellerine sağlık! Biraz üzgün yazılmış bir yazı sanırım. Umarım hayatın üzücü taraflarının tadını çıkarmayı da öğrenirsin. Sevgilerle kal, gerçek sevgilerle…

    Cevapla
    • 13 Aralık 2020

      Hayatın üzücü tarafının tadını çıkarmak… Bazen kaliteli mutsuzluklar yaşamada güzel deneyimler sağlıyor. Teşekkür ederim. Gerçek sevgilerle.

      Cevapla

Bir yanıt yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Resim ekle - Yalnızca PNG, JPG, JPEG ve GIF uzantıları desteklenir.

Gülten Rana içeriklerini beğendin mi? Sosyal medyada takip edin!

Okuyucuların Beğendiği İçerikler

 << Vuslat-I Okumak için tıklayın. Ayrılamadım bir süre oradan. Mıhlanmıştım adeta oturduğum yere. Güneş gitmişti, çalan şarkı yerini bir başkasına bırakmıştı, zaman kimseyi beklemeden akıp gidiyordu. Ben ise bir ağacın altında oturmaya devam ediyordum. Yoktu bir sebebi. Yine Güneş’imi düşünmüştüm, yine güneşe veda etmiştim ve nihayetinde yine bir başımaydım. Yine yalnızdım. Onca düşünceyle savaşmak öyle […]
”Yine mi altını ıslattın? Bıktım senden. Nedir bu çektiğim çile? Bitmek bilmiyor!” 11 yaşımdayken en sık duyduğum cümleleri okudunuz az önce. ”11 yaşında altını mı ıslatıyordun?” demeyin hemen. Büyümemiştim ki ben. Büyüyememiştim. Korkumdan, endişemden, hissettiğim suçluluk duygusundan uyuyamazdım çoğu gece. Bazen minik bedenim yorgunluğuma dayanamazdı da sızar kalırdım çekyatta. O zaman da altımı ıslatırdım işte. […]
Babamın hayatını bir okuyun! 90’larda gençlik nedir bir de bu ağızdan bir dinleyin… 7 kardeş, bir yer yatağında geçirilen yıllara kulak verin… Bahçeli bir 3 odalı evin içinde geçirilen ve herkesi ayrı yola sürükleyen bir hikayedir bu. Şimdi baksak her yerde birini görürsünüz bu evden. Kuytu köşede hastalıktan kıvranan bir kız kardeş, İstanbul’da hayat yaşayan […]

İlgini Çekebilir

Uyuyamıyorum artık Aklıma geliyor Gelecek, Geçmiş Hiç çıkmıyor Beynimi işgal eden iki tümör Her şeyimi engelliyor Emek verdik Geçmiş için Emek veriyoruz Gelecek için Çalışıyoruz Çalışıyoruz Sadece çalışıyoruz Hayat geçer mi böyle? Çalışacakmışım Daha iyi bir yaşam için Nefes almadan, Gözümü kırpmadan, Çalışacakmışım Düşünmeden, Sorgulamadan Ne deniyorsa yapacakmışım Bunu kendim için mi yapıyorum? Gerçekten bilmiyorum […]
Bizler yaşamımızı sürdürürken hiç bilmediğimiz yerlerde, hiç duymadığımız kadınlar öldürülüyor. Bazen din adı altında, bazen kıskançlık bahane edilerek, bazense istenmemeyi hazmedemeyerek cinayetler işleniyor. Maalesef, yeryüzü binlerce trajik ölüme şahitlik ediyor. Ben ise sizlere hiç duymadığınız kadınların çığlıklarını duyurmak istiyorum. Ne uğruna hayatlarının çalındığını, nasıl zorluklarla mücadele ettiklerini, nelerle başa çıkmak zorunda kaldıklarını anlatmak istiyorum. Duyun […]
Sabah uyanmak artık öyle başka geliyor ki bana… Dünyam tepetaklak olmuş, yer gök göğsümde buluşmuş sanki. Öyle ağır, öyle ağır ki içimdeki bu yük… Nedendir, neredendir bilmem, belki elimin kesik acısı yüreğime vuruyordur. Fiziksel acı beni üzmüyor ama yüreğime çarpan bu acı beni paramparça ediyor sanki… Gecenin karanlığında, çelimsiz bedenimle yürüyordum. Bir hiç olsaydım, bir […]
Özdeyiş, vecize, aforizma ya da özlü söz; düşünce, duygu ya da ilkeleri kısa ve öz bir biçimde anlatan sözlerdir. Kimi zaman motto, kelamıkibar ve ülger olarak da anılırlar. Özdeyişlerin söyleyeni genellikle bellidir ancak bazı sloganlaşmış özdeyişlerin kim tarafından yaratıldığı bilinmeyebilir. Aforizmalarda ileri sürülen fikirler, başkalarının kabulünü beklemeyen; yazarın subjektif kanaatleridir. Burada benim için çok önemli […]
Işık hüzmesi tadında bir hayat Gözlerim yarım bakışta Bağcıklarım hazır halde İçeri girmek gerekiyor Bozuk frekansta güzel bir müzik Kulaklarım sinirden kuduruyor Bütün olanlar önceden sonrasıymış Notaya anlam katan bir sonraki nota gibi Papatyanın son yaprağında kalmış söz Hayat zorlamaya gelmez Üfledikçe harlanır köz Hayatı anlatıyorum, dinleyin Hayatı bilmiyorum, dinlemeyin Hayatı yaşadım, görün Eleğe kum […]

Giriş

Bublogta'ya Hoş Geldin

Hadi birlikte içeriyi keşfedelim.
Neredeyse Bitti
Son olarak senden birkaç bilgi isteyeceğiz.