Büyük bir gürültüyle açtım gözlerimi, gardiyan kapıya vuruyor, “Uyan hadi artık!” diye bağırıyordu bana. Ayağa kalktım ve yatağımı düzelttim. Hücrenin kapısı açılır açılmaz gözlerimi kapatmak zorunda kalmıştım. Işık… İnsanın görmeye alışık olmadığı bir şey haline geldiğinde sanırım esir olduğunu daha iyi anlıyor. Yavaşça hücremden çıktım ve koridorda yürümeye başladım. Her taraf gardiyanlarla doluydu, dört bir yanımız sarılıydı. Duvarlar o kadar yüksekti ki bahse girerim tırmanarak cennete ulaşmak bu duvarları aşmaktan çok daha kolaydı. Aşamıyorduk o duvarları, istesek de istemesek de aşmak imkansız görünüyordu. Sakince duşa adımımı attım ve yavaş hareketlerle üzerimdeki her şeyi çıkarmaya başladım. Önce tişörtümü, sonra atletimi, sonra pantolonumu. Şortumu çıkarmama gerek yoktu, zaten yeterince çıplaktım, tabii çıplaklık dedikleri gerçekten buysa.

Duştan sonra kafeteryaya geçtim. Yemek için sıraya girdim, güzel yemekler var gibiydi, tabii ki kötü bir şey olsaydı yine yiyecektim, aç dolaşacak halim yoktu ya! Yemeklerin öteki tarafındaki görevli kepçeyle sanki fırlatıyormuşçasına yemekleri tabildotlarıma koyuyor ve “Sıradaki!” diye bağırıyordu. Sıra bana geldi, tabildotuma biraz çorba ve biraz yumurta ve poğaça aldım. Tam arkamı dönüyordum ki mutfaktan patates kızartması geldiğini gördüm ve hemen geri dönerek ondan da almayı başardım. Elimdeki tabildotla boş bir sıraya geçtim ve başımı önüme eğip yemeğimi yemeye başladım.

Yemeğimi yerken karşımdaki adam bana dik dik bakmaya başlamıştı. Yaşlı birisiydi, saçlarına çoktan karlar yağmış, yüz hatları tonlarca ağırlığa ulaşmış. Başımı kaldırdım ve ona doğru bakmaya başladım. Gülümseyerek bana “Senin daha çok yolun var.” dedi. Haklıydı, benim daha çok yolum vardı. “Senin cezan da bitmek üzere gibi duruyor.” dedim ona. Gülümsemeye başladı, mutluydu bu yüzden. “Haklısın evlat, sana bol şans.” dedi ve masada bir sessizlik hakim oldu.

Yemekten sonra herkes koşarak atölyeye geçti. Burada çalışmamız gerekiyordu, aksi halde yemek bize hayal gibi bir şeydi. Bir mühendis olarak masama geçtim ve elime geçen bozuk aletleri tamir etmeye başladım. Bir mühendis için böyle basit devreleri tamir etmek oldukça basit bir işti; gerçi ben her zaman yeni şeyler keşfetmeyi, dünyayı değiştirecek buluşlar yapmayı istemiştim ama bu da güzel duruyordu, en azından kısa yoldan karnıma yemek giriyordu ve bu benim için şimdilik yeterliydi.

Atölye şefinin yanıma doğru gelmeye başladığını gördüm, hemen yaptığım şeyleri yeniden gözden geçirdim ancak her şeyi doğru yaptığıma adım kadar emindim. Hemen ayağa kalktım ve “Buyur şef!” diyerek selam verdim. Gülümseyerek elini omzuma attı ve beni ileri geri sallamaya başladı. Bu pek alışık olduğum bir şey değildi, genelde şef birine gülümseyerek değil, öfkeden deliye dönmüş şekilde yaklaşırdı. Kolumu tuttu ve havaya kaldırarak atölyeye döndü. “Hepiniz bu adam gibi çalışın ve güzel ödüller sizi de bulsun!” diyerek bağırdı. Şefin ilk defa ödül verdiğine şahit oluyordum belki de. “Ödülüm nedir şef?” diye sordum merakla. “Akşam yemeğinde pirzola yiyeceksin.” diyerek karşılık verdi ve arkasını dönüp uzaklaştı. Bu güzel bir ödüldü, uzun zamandır et yememiştim.

İş saati geçtikten sonra bahçeye çıktım ve biraz dolaşmaya başladım. Çevreye biraz bakındım, basketbol oynayan güzel bir ekip vardı, hiç de fena bir tercih olmaz gibi duruyordu. Yavaş adımlarla yanlarına yaklaştım ve elimi havaya kaldırarak “Merhabalar, katılabilir miyim?” diye nazikçe sordum. Aralarında toplanıp biraz fısıldaştıktan sonra birisi öne çıkıp eliyle solundaki adamı işaret etti “Sen ondansın.” dedi. Hızlıca takımın kimlerden oluştuğunu öğrendim ve oyuna başladık.

Oldukça zevkli geçen bir oyundan sonra biraz sohbet için banklardan birisine oturdum. Sağımdaki kişi bana “Bu akşam pirzolayı sen yiyyorsun değil mi?” diye sordu, hafif bir gülümsemeyle ve ufak da bir gururla “Evet ben yiyyorum ancak istersen sana da verebilirim.” cevabını verdim. Gülerek koluma bir yumruk attı, “Sen ye hepsini bu hayatta kazandığını yiyeceksin.” cevabını verdi.

Bahçeden sonra akşam yemeği için yeniden kafeteryaya döndüm. Yemekler enfes gözüküyordu ancak benim yemeğim çoktan hazırlanmış ve özel bir masaya konmuştu. Masama oturdum ve herkes sırasını beklerden ben kocaman bir pirzolayı gömmeye başladım. Krallara layık bu sofrada otururken insan kendini efendi gibi hissediyor, maalesef en fazla hissedebiliyor. Arkadaşlarımdan birisi yanıma geldi ve masama oturdu, “Ortak olabilir miyim?” diye sordu. Elbette olabilirsin diyerek devam ettim. Masadan bir çatal kaptı ve pirzolama saplayarak kocaman bir parça alıp ağzına attı. Elimle masaya sertçe vurdum ve ayağa kalkarak “Sen ne yaptığını sanıyorsun lan!” diye bağırdım. Elimdeki çatalı hızlıca boğazına dayadım, ellerini kaldırdı ve kımıldamadan beklemeye başladı. Tüm kafeterya bizi izliyordu, aşırı tepki verdiğimi fark ettim ve çatalı bıraktım. Arkadaşım ayağa kalkıp “Ne bakıyorsunuz! Yemeğinizi yiyin!” diyerek kafeteryaya bağırdı ve sessizce masaya oturdu.

Arkadaşımdan özür diledim ve masadan kalkıp hücreme döndüm. Hücreme binbir zahmet soktuğum gitarımı aldım ve çalmaya başladım. Bunu yapmamı seviyorlardı, bu hücrelerin arasından pek böyle sesler çıkmıyordu. Gecenin karanlığında, hücreme yıldızların soktuğu azıcık ışığın altında, yıldızlara doğru çalmaya başladım ve tüm hücreler de bana eşlik etti. Daha sonrasında hücremdeki kitabı aldım ve hücreme giren azıcık ışığın altında, gözlerimi saldırıya hazır bir kaplan kadar kısarak okumaya çalıştım. En nihayetinde uyku saati gelmişti. Yatağıma yattım ve uykuya daldım.

Sonraki sabah kalktım ve yine aynı şeyleri yaptım.

Ondan sonraki sabah yeniden aynı şeyleri yaptım.

1 ay sonra yine aynı şeyleri yaptım.

5 yıl sonra yine aynı şeyleri yaptım.

60 yıl sonra yine aynı şeyleri yaptım

ve öldüm

Artık özgürüm.

Hala bu hapishane neresi anlamadın mı?

Hala kim olduğumu anlamadın mı?

Kaçıncı tekrarında anlayacaksın?

Alperen Özdemir içeriklerini beğendin mi? Sosyal medyada takip edin!
Yorumlar Hayat Hapsi

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Attach images - Only PNG, JPG, JPEG and GIF are supported.

Alperen Özdemir içeriklerini beğendin mi? Sosyal medyada takip edin!

Okuyucuların Beğendiği İçerikler

 << Vuslat-I Okumak için tıklayın. Ayrılamadım bir süre oradan. Mıhlanmıştım adeta oturduğum yere. Güneş gitmişti, çalan şarkı yerini bir başkasına bırakmıştı, zaman kimseyi beklemeden akıp gidiyordu. Ben ise bir ağacın altında oturmaya devam ediyordum. Yoktu bir sebebi. Yine Güneş’imi düşünmüştüm, yine güneşe veda etmiştim ve nihayetinde yine bir başımaydım. Yine yalnızdım. Onca düşünceyle savaşmak öyle […]
”Anne, ben çıkıyorum. Ne zaman gelirim, bilmem. Geç kalırsam bekleme, uyu tamam mı?”Kapının ağzından seslenmiştim anneme. Neye, nereye, kime gittiğimi ben bile bilmiyordum o an. Sadece gitmek, kaçmak, uzaklaşmak istiyordum. Neyden, kimden? Var olan herkesten, her şeyden… Kendimden bile… Nereye gittiğimi bilmeden çıkmıştım ancak karar vermem uzun sürmemişti. İşin aslı, gittiğim yer hiç değişmemişti. Güneşi […]
”Yine mi altını ıslattın? Bıktım senden. Nedir bu çektiğim çile? Bitmek bilmiyor!” 11 yaşımdayken en sık duyduğum cümleleri okudunuz az önce. ”11 yaşında altını mı ıslatıyordun?” demeyin hemen. Büyümemiştim ki ben. Büyüyememiştim. Korkumdan, endişemden, hissettiğim suçluluk duygusundan uyuyamazdım çoğu gece. Bazen minik bedenim yorgunluğuma dayanamazdı da sızar kalırdım çekyatta. O zaman da altımı ıslatırdım işte. […]
Zeynep KUŞ ve Hüseyin Recep DEMİRCİ ortak çalışmasıdır. Mustafa S. Kaçalin, 1957 İstanbul doğumludur. Rize’nin Çamlıhemşin ilçesine bağlı Çayırdüzü köyünden göç etmişlerdir. 1972 yılında girdiği Hasköy Lisesi’nden 1975 yılında mezun oldu. 1976 yılında başladığı lisans eğitimini İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü’nde 1980 yılında tamamladı. Doktorasını aynı bölümde Prof. Dr. Muharrem ERGİN’in […]

İlgini Çekebilir

SAÇ ÖRGÜSÜ Kitap Adı: Saç Örgüsü Orijinal Adı: La Tresse Yazar: Laetitia Colombani Çeviri: Gülşah Ercenk Yayınevi: Yan Pasaj Yayınevi Sayfa: 188 Baskı: 2020 Tür: Roman İtalya, Kanada ve Hindistan… Üç farklı ülke… Smita, Giulia ve Sarah… Üç farklı kadın… Bu üç kadın, üç farklı kıtada, üç farklı hayat yaşıyorlar. Birbirlerinin varlıklarından bile haberleri olmayan […]
“Doğurup doğurup bir köşeye fırlattığın şeylerin çocuğun olduğunu görmüyor musun?” Hayatımda bir kez olsun bütün cesaretimi toplamış ve bunu da anneme başkaldırabilmek için harcamıştım. Ancak yüzümde ateşten çıkan bıçağın acısı gibi hissettiğim bir acıyla savrulmam alabileceğim en iyi cevap olmuştu. “Sizi bir babanız dahi olmadan, ellerimle ben, yalnız ben büyütmedim mi? Bir de ablaları olacaksın, […]
Başka olur Anadolu’da kış… Yaşamlar da farklıdır tıpkı yüzler gibi. Havalar sert, soğuk ve yıkıcıdır. Ama yüzler, gönüller bir o kadar içten ve samimidir. Anadolu’da hayatın her anı engellerle doludur ama o engelleri aşmak için insanlar ellerini, tırnaklarını, kuvvetlerini kullanırlar. Aldıkları her soğuk hava ciğerleri yakar ama inandıkları yoldan dönmezler, işlerini asla yarım komazlar. Kar […]
Sağa sola koşturan insanlar, geçim derdine düşmüş, değerlerini kaybetmiş insanlarız bizler. Gün geçtikçe dini ve millî bütün değerlerimizi kaybediyoruz fark etmeden ya da yenilenen, değişen dünya döngüsü bizi bu yöne itiyor mu dersiniz. Evet evet! Bence de öyle, teknoloji geliştikçe yeni dünya düzeniyle biz insanlar da değişmeye başladık sanırım. Yerimizi robotların almasından korkarken sanki robotlara […]
 << Vuslat-I Okumak için tıklayın. Ayrılamadım bir süre oradan. Mıhlanmıştım adeta oturduğum yere. Güneş gitmişti, çalan şarkı yerini bir başkasına bırakmıştı, zaman kimseyi beklemeden akıp gidiyordu. Ben ise bir ağacın altında oturmaya devam ediyordum. Yoktu bir sebebi. Yine Güneş’imi düşünmüştüm, yine güneşe veda etmiştim ve nihayetinde yine bir başımaydım. Yine yalnızdım. Onca düşünceyle savaşmak öyle […]

Giriş

Bublogta'ya Hoş Geldin

Hadi birlikte içeriyi keşfedelim.
Neredeyse Bitti
Son olarak senden birkaç bilgi isteyeceğiz.