Takvim.

23 Eylül 2008.

Takvim yapraklarını büyük bir özenle alır ve saklardım her günün sonunda. Beraber geçirdiğimiz her günü, beraber boyadığımız ahşap kutuda saklardım. Kırmızı boyalı ahşap kutuda… O zamanlar, di’li geçmiş zamanın o günleri benden alacağını bilmiyordum. Fakat kırmızı kutuya sakladığım her gün di’li geçmiş zamanın geri dönüşsüz eseri oldu.

Neredeyse üç yıldır her şeyi aynı tutmaya çalıştım. Çok sevdiğin, ne zaman canının isteyeceğinin hiç belli olmadığı dondurmaları dolaptan hiç eksik etmedim. Evdeki eşyaların yerini hiç değiştirmedim. Hatta inanmazsın belki ama kareli battaniyen hâlâ koltuğun kenarında duruyor. Fakat kimse koltukta uyuyakalmıyor artık. Battaniyen öylece duruyor orada. Geçen üç yılda, her şeyi aynı tutmaya çalıştım fakat aynı olan bunca şeyin arasına yokluğunu bir türlü yakıştıramadım. Her gece bir şarkı dinledim seninle. En sevdiklerimizden… Sanki buradaydın, hiç gitmemiştin. Ama aynı zamanda sanki hiç burada olmamıştın. Çünkü sen öyle bir gitmiştin ki bu yalnızca kendini götürmek olamazdı. Sen sanki günleri de götürmüştün. Gittiğin günden başka gün bırakmamıştın bana. 23 Eylül 2008’den sonraki güne hiç geçemedim. Başka bir gün yoktu çünkü, sen onu da götürmüştün. Bana yalnızca zamanın durduğuna inanmak, birazdan geleceğini düşünerek beklemek kalmıştı. Biliyordum gelmeyeceğini. Fakat beni kendimden böyle koruyabildim.

Ne kadar ahşap kutu varsa kırmızıya boyadım. Bir salı gününden başka gün bırakmayışının şerefine, her salı günü kağıttan bir gemi koydum kutulara. Belki denk gelirsin, içini açarsın, adına yazılmış mektuplardan biriyle karşılaşırsın. El yazımdan tanır mısın beni?

Birazdan döneceğine inanarak üç yıl geçirdim. Şimdiki zaman kipinden di’li geçmiş zamana sıyrılışını gerçeklikten iteledikçe iteledim. Okyanuslar kurudu, tüm kırmızılar soldu. Ben kafamı çevirdim, buzluğa bir dondurma kutusu daha yerleştirdim. Evet, biliyorum artık. Soldu kırmızılar.

İşte son kağıttan gemimi yapıp bırakıyorum sana. Takvim yaprağını yırtıp nihayet geçiyorum bugünü. 23 Eylül 2008’i. Bütün ahşap kutuları denize dökeceğim. Olur da senin kıyına vurursa bu gemiler, dağılmamış el yazımdan tanıyabilirsen beni; dönmek istersen eğer… Dönme olur mu? Nereye gittiysen orada kal. Çünkü işte bugün, bunca yıl, gidişinden beri aynı olan onca şeyi dağıtıp gidiyorum. Di’li geçmiş zamanın gamlı ögesi olmaya gidiyorum. Belki oralarda karşılaşırız fakat buralar artık çok uzak bizim cümlemizden.

Okurlarımız bu yazıyı çok sevdi.
Yorumları göster Yorumları gizle
Yorumlar Di’li Geçmiş Zamanın Gamlı Ögesi
  • 24 Aralık 2020

    İnanılmaz güçlü bir kalemin var. Ellerine sağlık :’) Dilerim yazmayı asla bırakmazsın?

    Cevapla
    • 24 Aralık 2020

      Teşekkür ederim ?

      Cevapla
  • 24 Aralık 2020

    Elinize, yüreğinize sağlık. O geminin içinde uzaklara gittim 🙂

    Cevapla
    • 24 Aralık 2020

      Çok teşekkür ederim 🙂

      Cevapla

Bir yanıt yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Resim ekle - Yalnızca PNG, JPG, JPEG ve GIF uzantıları desteklenir.

Okuyucuların Beğendiği İçerikler

 << Vuslat-I Okumak için tıklayın. Ayrılamadım bir süre oradan. Mıhlanmıştım adeta oturduğum yere. Güneş gitmişti, çalan şarkı yerini bir başkasına bırakmıştı, zaman kimseyi beklemeden akıp gidiyordu. Ben ise bir ağacın altında oturmaya devam ediyordum. Yoktu bir sebebi. Yine Güneş’imi düşünmüştüm, yine güneşe veda etmiştim ve nihayetinde yine bir başımaydım. Yine yalnızdım. Onca düşünceyle savaşmak öyle […]
”Yine mi altını ıslattın? Bıktım senden. Nedir bu çektiğim çile? Bitmek bilmiyor!” 11 yaşımdayken en sık duyduğum cümleleri okudunuz az önce. ”11 yaşında altını mı ıslatıyordun?” demeyin hemen. Büyümemiştim ki ben. Büyüyememiştim. Korkumdan, endişemden, hissettiğim suçluluk duygusundan uyuyamazdım çoğu gece. Bazen minik bedenim yorgunluğuma dayanamazdı da sızar kalırdım çekyatta. O zaman da altımı ıslatırdım işte. […]
Babamın hayatını bir okuyun! 90’larda gençlik nedir bir de bu ağızdan bir dinleyin… 7 kardeş, bir yer yatağında geçirilen yıllara kulak verin… Bahçeli bir 3 odalı evin içinde geçirilen ve herkesi ayrı yola sürükleyen bir hikayedir bu. Şimdi baksak her yerde birini görürsünüz bu evden. Kuytu köşede hastalıktan kıvranan bir kız kardeş, İstanbul’da hayat yaşayan […]

İlgini Çekebilir

Uyuyamıyorum artık Aklıma geliyor Gelecek, Geçmiş Hiç çıkmıyor Beynimi işgal eden iki tümör Her şeyimi engelliyor Emek verdik Geçmiş için Emek veriyoruz Gelecek için Çalışıyoruz Çalışıyoruz Sadece çalışıyoruz Hayat geçer mi böyle? Çalışacakmışım Daha iyi bir yaşam için Nefes almadan, Gözümü kırpmadan, Çalışacakmışım Düşünmeden, Sorgulamadan Ne deniyorsa yapacakmışım Bunu kendim için mi yapıyorum? Gerçekten bilmiyorum […]
Bizler yaşamımızı sürdürürken hiç bilmediğimiz yerlerde, hiç duymadığımız kadınlar öldürülüyor. Bazen din adı altında, bazen kıskançlık bahane edilerek, bazense istenmemeyi hazmedemeyerek cinayetler işleniyor. Maalesef, yeryüzü binlerce trajik ölüme şahitlik ediyor. Ben ise sizlere hiç duymadığınız kadınların çığlıklarını duyurmak istiyorum. Ne uğruna hayatlarının çalındığını, nasıl zorluklarla mücadele ettiklerini, nelerle başa çıkmak zorunda kaldıklarını anlatmak istiyorum. Duyun […]
Sabah uyanmak artık öyle başka geliyor ki bana… Dünyam tepetaklak olmuş, yer gök göğsümde buluşmuş sanki. Öyle ağır, öyle ağır ki içimdeki bu yük… Nedendir, neredendir bilmem, belki elimin kesik acısı yüreğime vuruyordur. Fiziksel acı beni üzmüyor ama yüreğime çarpan bu acı beni paramparça ediyor sanki… Gecenin karanlığında, çelimsiz bedenimle yürüyordum. Bir hiç olsaydım, bir […]
Özdeyiş, vecize, aforizma ya da özlü söz; düşünce, duygu ya da ilkeleri kısa ve öz bir biçimde anlatan sözlerdir. Kimi zaman motto, kelamıkibar ve ülger olarak da anılırlar. Özdeyişlerin söyleyeni genellikle bellidir ancak bazı sloganlaşmış özdeyişlerin kim tarafından yaratıldığı bilinmeyebilir. Aforizmalarda ileri sürülen fikirler, başkalarının kabulünü beklemeyen; yazarın subjektif kanaatleridir. Burada benim için çok önemli […]
Işık hüzmesi tadında bir hayat Gözlerim yarım bakışta Bağcıklarım hazır halde İçeri girmek gerekiyor Bozuk frekansta güzel bir müzik Kulaklarım sinirden kuduruyor Bütün olanlar önceden sonrasıymış Notaya anlam katan bir sonraki nota gibi Papatyanın son yaprağında kalmış söz Hayat zorlamaya gelmez Üfledikçe harlanır köz Hayatı anlatıyorum, dinleyin Hayatı bilmiyorum, dinlemeyin Hayatı yaşadım, görün Eleğe kum […]

Giriş

Bublogta'ya Hoş Geldin

Hadi birlikte içeriyi keşfedelim.
Neredeyse Bitti
Son olarak senden birkaç bilgi isteyeceğiz.