Mucizelere inanır mısınız?
Çoğu kişi mucizeler inanmaz, hep mucizelerin büyük bir şey olduğunu düşünürler ama mucizeler bazen o kadar küçük detaylarda saklıdır ki her nefes almak, nasıl bir mucize ise bir bakış da bir mucizedir. Mucizeler insanoğlunun belki de hayatını çoğu zaman şekillendiren birer olaydır. Yaşamak bir mucize ise neden bu mucizeleri sımsıkı tutmuyoruz, elimizden kolayca kayıp gitmelerine izin veriyoruz? İnsanın hayatında hiç beklemediği mucizeler çıkar. Tam her şey bitti dediğiniz anda bir mucize çıkar ve sizi yeniden ayakta tutar,
Buna en güzel örnek:

gulcincinar bublogta

Türk Gülçin ve Rum Kosta’sın (Koray) hikayesidir:
Yıl 1960’lı yıllar, Kostas 16, Gülçin 12 yaşındadır, bunlar aileleriyle birlikte Feriköy’de yaşarlar, Kostas çok yakışıklı ve aynı zamanda iyi bir futbolcudur. Kostas sürekli motoruyla oradan geçer ve Gülçin sevgisinden kavrulurken bir taraftan da onu pencereden usluca seyreder. Bu kadar güçlü duygular ancak karşılıklı yaşanır. Bir gün top sahasında, avucunu açıyor, içine bir kağıt bırakıyor. Heyecanla açıyor bakıyor. Bir kalp çizmiş, “Benim olur musun?” yazıyor. Çok uzun süre o minik notu hiç yanından ayırmıyor Gülçin. Arkadaş doğum günleri oluyor, orada bir iki dans ediyorlar, heyecandan ikisi de titriyor…  “Bakkala ekmek almaya gidiyor.” diyor, Kostas köşede bekliyor onu. Bir iki dakika onu görüyor. Onun için yaratılmış olduğunu ruhunun ta en derinlerinde hissediyor Gülçin. Kostas’ın Gülçin’in, o da Kostas’ın diye düşünüyor, birbirlerine aitmiş hissediyorlar. Geri kalan herkes, her şey bu evrende teferruat. Üç yıl bu böyle devam ediyor…
Gelecekle ilgili çok güzel, masum hayaller kuruyorlar. Gel zaman git zaman ülkenin siyasi iklimi değişiyor, siyasi ayrılıklar derken iltica durumu ortaya çıkıyor. Saldırılar falan derken bir gece ansızın buradan göç etmek zorunda kalıyorlar. Gülçin, bir sabah varlık sebebini kaybediyor; ekmeksiz, susuz kalıyor. Ailesi, ”Kostas, Yunanistan’da trafik kazası geçirmiş ölmüş.” diyorlar ve Gülçin bir çiçek gibi solup hayata küsüyor. Tabii Kostas’ın durumu farklı değil, yirmi yıl ne bir ses ne bir görüntü ne de bir şey ama kalptekiler baki kalıyor. Sonra ikisi de evlenmek zorunda kalıyor, Kostas’ın iki oğlu, Gülçin’in iki kızı oluyor. İkisi de ayrılıyor ama hiçbir zaman birbirlerini unutamıyorlar. Gülçin THY sınavına girip yıllarca hostestik yapıyor. İşin mucizesi de burada… Bir gün Gülçin Atina seferine çıkıyor, arkadaşı bir tepsi baklava getirip birine vermesi gerekiyor ve Gülçin’den rica ediyor vermesini, dışarıya çıkınca baklavayla Gülçin, dışarıda bekleyen kişi o. İkisi 20 yıl sonra ilk görüşte birbirlerini tanıyorlar. Kostas, ”Gülçin sen misin?” diyor, ”Evet.” diyor ve ”Ne yaptın?” diyor ”Ayrıldım, sen?”. ”Ben de ayrıldım.” yanıtını alıyor, Gülçin’in Türkiye’ye dönmesi gerekiyor. Türkiye’ye döndüğünde bir bakıyor karşısında Kostas.
”Seni bir kere kaybettim, bir daha kaybedemem, benimle evlen.” diyor. Evleniyorlar.
Kostas, Müslüman olup Koray adını alıyor ve şu anda bir lokanta işiyle mutlu mesut yaşıyorlar. Mucize bu olsa gerek. Mucize insanın en beklemediği anda, en zamansız anda gelebiliyor ama kıymetini bilirsek her mucize dibine kadar yaşanmaya değer… Siz bakmayı bilirseniz… Mucizeleri görmeyi bilirseniz…

Serhebun Yavuklu içeriklerini beğendin mi? Sosyal medyada takip edin!
Yorumlar Bir Mucize Olsun

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Resim ekle - Yalnızca PNG, JPG, JPEG ve GIF uzantıları desteklenir.

Serhebun Yavuklu içeriklerini beğendin mi? Sosyal medyada takip edin!

Okuyucuların Beğendiği İçerikler

 << Vuslat-I Okumak için tıklayın. Ayrılamadım bir süre oradan. Mıhlanmıştım adeta oturduğum yere. Güneş gitmişti, çalan şarkı yerini bir başkasına bırakmıştı, zaman kimseyi beklemeden akıp gidiyordu. Ben ise bir ağacın altında oturmaya devam ediyordum. Yoktu bir sebebi. Yine Güneş’imi düşünmüştüm, yine güneşe veda etmiştim ve nihayetinde yine bir başımaydım. Yine yalnızdım. Onca düşünceyle savaşmak öyle […]
”Yine mi altını ıslattın? Bıktım senden. Nedir bu çektiğim çile? Bitmek bilmiyor!” 11 yaşımdayken en sık duyduğum cümleleri okudunuz az önce. ”11 yaşında altını mı ıslatıyordun?” demeyin hemen. Büyümemiştim ki ben. Büyüyememiştim. Korkumdan, endişemden, hissettiğim suçluluk duygusundan uyuyamazdım çoğu gece. Bazen minik bedenim yorgunluğuma dayanamazdı da sızar kalırdım çekyatta. O zaman da altımı ıslatırdım işte. […]
Babamın hayatını bir okuyun! 90’larda gençlik nedir bir de bu ağızdan bir dinleyin… 7 kardeş, bir yer yatağında geçirilen yıllara kulak verin… Bahçeli bir 3 odalı evin içinde geçirilen ve herkesi ayrı yola sürükleyen bir hikayedir bu. Şimdi baksak her yerde birini görürsünüz bu evden. Kuytu köşede hastalıktan kıvranan bir kız kardeş, İstanbul’da hayat yaşayan […]

İlgini Çekebilir

Araba durdu, şoförümün kapıyı açmasını beklerken elimdeki gazeteyi katladım ve arka koltuğun üzerine koydum. Teknoloji sayesinde her şeye her an internetle erişebiliyor olsak da gazete okumak benim bırakamayacağım bir alışkanlıktı ve her fırsatta bunu değerlendirirdim. Şoför arabanın kapısını açtı, arabadan indim ve ceketin yakalarından tutup düzelttikten sonra söyle bir başımı kaldırıp kendimle gurur duymadan duramadım. […]
Alma Terzic, 11 Temmuz 1987 yılında Zenica, Yugoslavya’da dünyaya geldi. 4 yıl oyunculuk eğitimi alan güzel oyuncu sektöre 2008 yılında Kar (Snow) adlı filmle giriş yaptı. Ardından birçok film ve dizide yer aldı. Filmleri 2008 – Snow / Lejla 2008 – Mahala (kısa film) 2009 –Volim te… (kısa film) 2010 – Unutma Beni İstanbul 2011 – Kan ve Aşk (In […]
Yaşanan herhangi bir gün hiç yaşanmasaydı, her şey daha farklı olur muydu? Misal dün hiç yaşanmasaydı veyahut bundan yıllar önce bir gün hiç yaşanmasaydı yine aynı mıydı hayatınız? Kadere inanmak subjektif bir bakış açısı olarak görünebilir ancak hayatın akışı olarak farklı bir yerden durumu ele alabiliriz. Bütün malzemeleri özene bezene kesip, doğrayıp harika bir yemek […]
Alsam başımı, vursam uzaklara; Durduran olur mu beni? Yolumun sonu nereye çıkar, hiç bilmem; Yürürüm yalnız, ufka doğru belki… Bir ışık görmeden koyulsam yollara; Durduran olur mu beni? Hâlimi, hatırımı soran yok, Ben de bırakmışım ya zaten köşede; Belki denizin bir kıyısında, Belki bir sokak başında unutmuşum ruhumu. Ama bağırmadım diye; Hâlimi sormak dertleriniz arasında […]
Bir pazar sabahıydı, Ankara kar altında. Zemheri ayazıydı, yaz güneşi koynunda. Zalimler pusudaydı, bedenim paramparça. Ucuz can pazarıydı, kalemi düştü kara. Uğurlar olsun, hüzünlü bulutlar yoldaşın olsun; bir keskin kalem, bir kırık gözlük yürekli yiğitlere hatıran olsun. Yazıma bu kelimeler ile başlamak istedim. Hepimizin bildiği gibi Selda Bağcan’ın seslendirdiği bu şarkı parçası birkaç kelimeden çok […]
Sanat dünyası denildiği zaman akla gelen ilk şey sanat ile ilgilenen insanlardır. Bu dünya, edebiyat, resim, müzik, tiyatro ve sinema alanlarında isimleri ön plana çıkmış olan bireylerin yaşadığı özel bir dünyadır. Sanat dünyasını konu alan filmler ise bu kişilerin yaşadığı dünyalarını beyaz perdeye taşır. Ancak sanatla ilgilenen her bireyin filmi çekilmemektedir. Genellikle birer klasik haline […]

Giriş

Bublogta'ya Hoş Geldin

Hadi birlikte içeriyi keşfedelim.
Neredeyse Bitti
Son olarak senden birkaç bilgi isteyeceğiz.