İlginizi Çekebilir
  1. Ana Sayfa
  2. Edebiyat
  3. Ayn-ı Hayat

Ayn-ı Hayat

83388062_789553221548628_4440120497767378921_n

Yaşadığım kısa hayata dönüp baktığımda, hayatın bana bizzat yaşatarak öğrettiği çok şey oldu. İnsanoğlu hep nankördür, mutlu olduğu zaman daha mutlu olacağını bilir de canı yandığı zaman bir daha canının yanmayacağını sanır. Ben de insanoğlunun bu gafletine düşüp yaşadığım acıların üzerine ”Hayat daha ne kadar çok canımı yakabilir?” demiştim yaşayacaklarımdan habersiz. Ben hayattan çok beklentisi olmayan hep azla yetinip mutlu olmayı bilen bir insan oldum. Kendi mutluluğumdan çok etrafımdaki insanların mutluluğuyla mutlu olmayı bildim hep. Yaşadıklarımın yaşanacak olduğundan mı yoksa kendi tercihlerimden dolayı mı yaşandığını kısa ömrümde anlamlandıramadım. Uzun lafın kısası insan hayatta yaşadığı her şeyden kıssadan hisse çıkartır diyerek ben de yaşadıklarımdan ve insanların tavırlarından, insanlara güvenmemeyi ve sevmemeyi çıkardım. Uzun bir süre güvenemedim insanlara, gönül kapılarımı açıp yerleştiremedim kimseyi yüreğime. Bir gün hiç ummadığım bir anda biri çıkıp geldi gönül kapımın önüne, anlam veremedim önce hissettiklerime. Anlamlandıracağım zaman canımın yanacağından korktum hep. Meydan okudum aklımla galip çıkacağımı düşündüğüm bir savaşa tutuştum kalbimle. Dönüp bakıyorum da gönül kapıma geldiğinde kuş uçmaz kervan geçmez bir köyde yaşayan huysuz bir ihtiyar gibi hissettim kendimi. Kalbim kurak bir koyun toprağı gibiydi, ne ot biterdi toprağımda ne de bir çiçek açardı. Anadolu’nun her köyünde vardır ya, yabancı olduğu topraklara yerleşmeye gelen yabancılara karşı gelen huysuz bir ihtiyar, işte o gönül kapıma gelip içeri girmeye çalışırken gönül kapımdaki huysuz ihtiyardım ben. Gönül kapılarımı açarsam eğer düzenimin bozulacağından korktum, köye girmeye çalıştıkça dışarıda tuttum hep o yabancıyı. Bir zaman sonra köye sokmamayı başardığımı düşünüp, zaferin verdiği sarhoşlukla kendimden geçip kendimi kaybettim. Köye gelmediği için ve sağlam durup almadığım için oldukça mutluydum lakin içimi kemiren bir huzursuzluk vardı. Kafamı yoklamaya çalışıp onu unutmak istedikçe olmadı yapamadım, silik silik de olsa yüzü hatırımdan çıkmıyordu. Hapsetmişti sanki hayat beni bir belirsizliğin içine ve ben o belirsizlikten kurtulamıyordum. Gaflete düşüp beklemeye başladım yolunu, tekrar geleceğinden umudum vardı. Zaman geçip de geleceğine olan umudum tükenince bahaneler üretmeye başladım kendimce. Ansızın çıkıp geldi bir gün, buyur ettim, en güzel yeri verdim ona yüreğimde. Boynum bükük kusura bakma, dedim. ”Kuraktır toprağım ne ot biter ne de bir çiçek açar dedim.” gülümsedi umut ışıkları saçan gözleriyle. Bahar geldi sandım onun gelmesiyle yüreğime, kurak toprağımda yemyeşil otlar bitti, çiçekler açtı gönül bahçemde. Huysuz halimden eser görmeyenler sevindi önce sonra dediler ki ”Günlük gülistanlık gitmez böyle, ilgilenip bakılmazsa yabani otlar biter börtü böcek sarar etrafı.” dediler. Kulak asmadım söylediklerine mutluluk dolu gönül bahçemle. Kara bulutlar kapladı önce, umudumu kaybetmeyip ”Geçer gider.” dedim, umursamadım, öylece birden bastırınca sağanak yağmur hazırlıksız yakalandım, kaldım öylece. Yabani otlar bitti, börtü böcek sardı etrafı tekrar kuruyup gitti gönül bahçem. Gitmez sandım beni böyle ulu orta bırakıp ansızın geldiği gibi ansızın gitmez sandım kalakaldım öylece.

Kurudu gitti gönül bahçem kurak toprakla yine baş başa kaldım, kapattım gönül kapılarımı sessizce son nefesini verdi yüreğimdeki iyi insanların yaşadığına dair olan umutlarım.
Anlatmak istediğimi anlatabilmişimdir umarım dilim döndüğünce, kısaca şu sözlerle bitireyim kısa öykümü. Aşkın gözü kör, kulağı sağır ve ayağı topaldır. Aşık olunca insan gerçekleri göremez ve bazen de karşısındakinin ona olan aşkını. Kulağı sağırdır aşkın, söylenen gerçeklere kulak asmaz öylece ve topaldır ayağı aşkın ne kadar mücadele edip savaşsan da yürütemezsin.
Bir şiirimin bir bölümünü eklemek istiyorum buraya bilmem not verir misiniz?

ÜÇÜNCÜ ŞAHSIN ÜÇÜNCÜ ŞİİRİ
Biz hep üçüncü şahıs kalalım İlhan.
Sevgimizle,
Umudumuzla,
Hayallerimizle.
Sevgisiz insanların içinde kalmak,
Felaketimiz olsun.
Sevgimize ağlayalım.

Boş ver İlhan.
Bu kirli düzende,
Biz hep üçüncü şahıs kalalım…

-Bahadır UYGUR

Yorum Yap

Yazar Hakkında

Harfler yetmedi anlaşılmama, bari Hâl'den anla...

Yorum Yap

Yorumlar (3)

  1. 2 ay önce

    Çok güzel ilk okuduğumda da etkilendim şimdi de öyle umarım hayattan beklediklerinden fazlasını elde edebilirsin

  2. Bahadır Uygur
    2 ay önce

    Umarım

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir